17 Ιουνίου 2013

ΕΡΜΗΣ Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ

ΕΡΜΗΣ Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ

Στα ομηρικά κείμενα, ο Ερμής, στον πλέον αρχαιότερο και προερχόμενο απ’ την Μυκηναϊκή προϊστορία, ελληνικό μύθο που υπάρχει, αποκαλύπτεται ότι: «ολίγο μετά την γέννησή του στη Κυλλήνη της Αρκαδίας, υπερπηδά το σπήλαιο που τον έφερε στο κόσμο η Μαία,( η μεγαλύτερη των Πλειάδων νυμφών, κόρη του Άτλαντα), και πηγαίνει στα βουνά της Πιερίας για να πάρει απ’ τον Απόλλωνα τις δαμάλεις.» Ένας παρόμοιος μύθος βρίσκεται και στην Ινδική θρησκεία, όπου στις Βέδες (Ιερή σειρά βιβλίων των Ινδών), το ποίμνιο με τις δαμάλεις του Ίνδρα, κλάπηκαν απ’ τον Βαλά. Ένας αυθεντικά μυστηριακός μύθος που έως τις ημέρες μας δεν έχει αποκαλυφθεί. Υποθέσεις πολλές, μα καμία όμως που να δείξει τον ακριβή ορισμό.

ΥΠΟΓΕΙΕΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΦΥΓΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΗ

Εντυπωσιακή εικόνα: Ο Παρθενώνας όπως δεν τον έχετε ξαναδεί-Πρόκειται για μια εντυπωσιακή σειρά φωτογραφιών υψηλής ανάλυσης που μας επιτρέπουν να θαυμάσουμε με έναν διαφορετικό τρόπο αυτό το μοναδικό μνημείο του πολιτισμού μας.

ΕΛΛΑΣ

ΤΡΙΠΤΟΛΕΜΟΣ: Ο ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΣ ΟΥΡΑΝΙΟΣ ΗΡΩΑΣ ΤΗΣ ΑΓΡΟΤΙΚΗΣ ΠΑΝΣΠΕΡΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΖΕΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΤΡΙΠΤΟΛΕΜΟ

Λαμπράκης - Βαλσαμάκης. Λόγοι αλλαγής πορείας 180 μοιρών!

Λαμπράκης - Βαλσαμάκης. Λόγοι αλλαγής πορείας 180 μοιρών!

Πέμπτος Άθλος-στάβλος του Αυγεία

στάβλος του Αυγεία

Απόλλων < απόλλυμι = απολλύω, καταστρέφω, φονεύω Ο θεός της ουρανίας μουσικής και της νεότητος ο απολλύων τις μορφές Υιός του Διός και της Λητούς

ΑΠΟΛΛΩΝ (Μέρος πρώτον)











Απόλλων < απόλλυμι = απολλύω, καταστρέφω, φονεύω Ο θεός της ουρανίας μουσικής και της νεότητος ο απολλύων τις μορφές Υιός του Διός και της Λητούς, η οποία είναι κόρη των τιτάνων Κοίου και Φοίβης (εξ ου και Φοίβος, ως έκγονος αυτής). 
Η αδελφή της Λητούς, Αστερία (υπαινιγμός και περί των αστρολογικών επιδράσεων, οι οποίες κατά την πρωτογενή κατάσταση παραμένουν ενδόμυχες και εκδηλώνονται ενστικτωδώς, αργότερα δε ο Ποσειδώνας, δια της τριαίνης, αναφαίνει αυτές στην συνείδηση), αποφεύγουσα τον ερωτικό Δία κατέπεσε στην θάλασσα και παρέμεινε ως βράχος, λίγο κάτω από την επιφάνεια. Αργότερα, ο Ποσειδών με την τρίαινά του, την ανέβασε και την εξεδήλωσε – φανέρωσε, γι’ αυτό και της εδόθη το όνομα Δήλος. Την νησίδα αυτή, ο Ζεύς την εστερέωσε με αδαμαντίνους αλύσους. Εκεί κατέφυγε η Λητώ, διωκομένη από τον Πύθωνα, και εγέννησε τα δίδυμα αδέλφια, Απόλλωνα κα Αρτεμι. 
Κάποτε ρώτησαν τον Πυθαγόρα, τι είναι ο Απόλλων κι εκείνος, δίχως να μιλήσει, γύρισε κι εκοίταξε προς τον Ηλιο. 
Ο,τι είναι ο ήλιος, λοιπόν, για την ζωή, είναι ο Απόλλων για τον πολιτισμό μας, ό,τι δύναται να συμβολίζει το φως (πνευματικότης, αίγλη, ακτινοβολία, τελειότης, αρμονία, δόξα κ.α.), έχει ως κυβερνήτη τον υπέρλαμπρο θεό. 
Είναι ο κυρίαρχος θεός της εξελίξεως του εκδηλωμένου κόσμου της ζωής. 
Το είδωλο του θεού συμβολίζει κάθε τι στην ωραιότερη εκδήλωσή του. Τις τέχνες στην ακμή τους, την ίδια την ζωή στο μεγαλείο της, (νεότης, ομορφιά, αρτιότης), καθ’ ότι έργο του είναι η ολοκλήρωσις των διαδικασιών. Είναι, επίσης, σύμβολο – αρχέτυπο του ιδανικού, είναι το όραμα εκείνο που κατευθύνει τις σκέψεις των ανθρώπων, ώστε να τελεσφορούν στα έργα τους. Ο,τι καλύτερο έχει να παρουσιάσει ο πολιτισμός μας, έχει δημιουργηθεί με πρότυπο αρμονίας τον θεό του φωτός. 
Ως προς τις ανθρώπινες πνευματικές ιδιότητες, ο Απόλλων συνδέεται με την εξελικτική πορεία προς την σοφία, που αποκτούν οι άνθρωποι μέχρι το ηλιοβασίλεμα της ζωής τους, όταν η ώριμη σκέψις, πλήρης εμπειριών, έχει απαλλαγεί από τυχόν υβριστικές υπερβολές της νεότητας.
 (Τό νά αυτοτιτλοφορείσαι "Ελλην" καί τό νά έχης συνείδηση τί αυτή η έννοια σημαίνει, είναι δύο διαφορετικά πράγματα."Ελλην" σημαίνει Φώς καί Πνεύμα. Σημαίνει Ανθρωπος καί Εξανθρωπιστής. Σημαίνει Αρετή καί Κάλος κι Ανδρεία. Σημαίνει Ελευθερία καί Δίκαιον καί σεβασμό Ετεροδόξων. "Ελλην" σημαίνει Αρμονία καί Ηθος καί Ερως γιά τήν Φύση καί τόν Κόσμο.Βαρύ τό φορτίο τής κληρονομιάς ενός τέτοιου ονόματος καί λίγοι έχουν τό δικαίωμα νά τό φέρουν. Περικλής Γιαννόπουλος 1870-1910)
Πηγή: Τα κείμενα για τον θεό Απόλλωνα είναι αποτέλεσμα κοπιαστικής εργασίας και έρευνας, των Ορφικών και Πλατωνικών κειμένων και των σχολίων του Πρόκλου, μιας Ελληνίδος κόρης οποία φέρει επάξια το όνομα ΕΛΛΗΝΙΣ. Ένα ευχαριστώ είναι λίγο!!!

ΑΠΟΛΛΩΝ (Μέρος δεύτερον)

















ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ  Πρώτο Μέρος 
Ο Φοίβος είναι ο μοναδικός θεός ο οποίος έχει την ικανότητα της πραγματικής μαντικής τέχνης, ενώ μερικώς (κυρίως για προβλέψεις) την κατέχει και ο Ερμής. Η διαφορά μεταξύ των δύο αυτών διαφορετικών μεθόδων, είναι, ότι, ο Απόλλων διαχειρίζεται την ολοκλήρωση των μορφών, άρα δύναται εκ των προτέρων να γνωρίζει ποία θα είναι η κατάληξις ενός ήδη διανοιγέντος κύκλου. Ως θεός της ωριμάνσεως των καρπών ( δηλαδή της καταγραφής του γενετικού κώδικος), είναι ο μόνος που γνωρίζει τις προδιαγεγραμμένες ιδιότητες και ικανότητες των φυσικών υποστάσεων, τις οποίες άλλως τε εφορεύει, άρα και τις εξελίξεις αυτών. Ενώ ο Ερμής, ως θεός της επικοινωνίας και των λελογισμένων πράξεων, ερμηνεύει και προβλέπει μέσω υπολογισμών, εξάγει αληθή συμπεράσματα, αλλά τα προσδιορίζει με μαθηματική αναγωγή επί της εξελικτικής διαδικασίας, ως κοινωνός του κόσμου.
Η μυστηριακή όψη της μαντικής τέχνης αποτελεί αντικείμενο επικοινωνίας με άλλους κόσμους, μη προσιτούς σε αμυήτους. Σχετίζεται με την εντελέχεια των εμβίων/εμψύχων όντων, με το προδιαγεγραμμένο αποτέλεσμα μιας καταστάσεως, η οποία θα προκύψει στο μέλλον, βάσει της ειμαρμένης των υποστάσεων που μετέχουν στις διαδικασίες. Δεν προσδιορίζονται εξωτερικά εκφραστικά γνωρίσματα, παρά μόνον οι βασικές αρχές του επερχομένου γεγονότος και για τον λόγον αυτόν, ο χρησμός εμφαίνεται πάντοτε αινιγματικός και όχι εκ προθέσεως πολιτικού ελιγμού ή υπεκφυγής. 
Ένα σημαντικώτατο έργο του θεού Απόλλωνος είναι η απώλεια της μορφής, η οποία επέρχεται μετά την ωρίμανση, καθ’ ότι «κατακαίγεται» το υλικό σώμα από τις διάπυρες ακτίνες του Ηλίου και μετουσιώνεται. Κάθε έμβιο ον, όταν φθάσει στο ανώτατο εξελικτικό στάδιο «αυτοκαταστρέφεται», γιατί ενέχει την βακχική εντελεχή λειτουργία. Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ
 (Τό νά αυτοτιτλοφορείσαι "Ελλην" καί τό νά έχης συνείδηση τί αυτή η έννοια σημαίνει, είναι δύο διαφορετικά πράγματα."Ελλην" σημαίνει Φώς καί Πνεύμα. Σημαίνει Ανθρωπος καί Εξανθρωπιστής. Σημαίνει Αρετή καί Κάλος κι Ανδρεία. Σημαίνει Ελευθερία καί Δίκαιον καί σεβασμό Ετεροδόξων. "Ελλην" σημαίνει Αρμονία καί Ηθος καί Ερως γιά τήν Φύση καί τόν Κόσμο.Βαρύ τό φορτίο τής κληρονομιάς ενός τέτοιου ονόματος καί λίγοι έχουν τό δικαίωμα νά τό φέρουν. Περικλής Γιαννόπουλος 1870-1910)
Πηγή: Τα κείμενα για τον θεό Απόλλωνα είναι αποτέλεσμα κοπιαστικής εργασίας και έρευνας, των Ορφικών και Πλατωνικών κειμένων και των σχολίων του Πρόκλου, μιας ΕΛΛΗΝΙΔΑΣ ΚΟΡΗΣ, η οποία φέρει επάξια το όνομα ΕΛΛΗΝΙΣ. Ένα ευχαριστώ είναι λίγο!!!

ΑΠΟΛΛΩΝ (Μέρος τρίτον)


















ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ 
Η κατάπαυση του προμηθείου –τιτανίου πυρός είναι το μυστηριακό έργο εκ του οποίου έλαβε την προσωνυμία Πυθοκτόνος. Είναι δε ο μόνος κυρίαρχος την ηλιακών δυνάμεων, οι οποίες «πυρακτώνουν» τα σώματα και εκφύονται οι μορφές από το χάος. 
Η μυστηριακή πτυχή της ωρίμανσης, σχετίζεται με την ολοκλήρωση της διαδικασίας καταγραφής της ταυτότητας των ειδών, σε έναν κώδικα άτρωτο στο πέρασμα του σχετικού χρόνου (συσπείρωσις της μορφής και προσωρινή έξοδος εκ της κινήσεως του τροχού της ζωής). Μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την διαδικασία αυτή ως μια φυσική αυτόματη προστατευτική αντίδραση της ζωής, ενώπιον του επερχομένου χειμώνα (προκειμένου να διέλθει τις επόμενες μοίρες του κύκλου της ζωής), τελουμένη υπό την εποπτεία του Απόλλωνα. Κατά την διαδικασία του σχετικού χρονικού κύκλου της ωριμάνσεως καθορίζεται ο χαρακτήρας (βάσει του γεωφυσικού δυναμικού), όπως και τα φυλετικά χαρακτηριστικά (βάσει της διατάξεως των τιτάνων). 
Η κατά είδος αποτύπωσις του γενετικού κώδικος επί του υλικού κόσμου, όλων των εμβίων όντων, είναι έργον μυστηρίου του Απόλλωνος. Επιτυγχάνεται δε με την σταδιακή ωρίμανση των σπόρων, λίγο πριν ο ήλιος της ζωής επιτρέψει στον κυρίαρχο του σκότους, να τελέσει το έργο του. 
Ο Φοίβος αποτυπώνει αρμονικές συνθέσεις υπεροχών (συγχορδιών των κοσμικών δονήσεων), των διαφορετικών νόμων επί των υλικών φορέων-υποστάσεων. Η πολυσύνθετη αυτή αρμονία στην οποία συμμετέχει η Ηρα, δημιουργεί ένα είδος αγρηνού (μάλλινο δίκτυ του Βάκχου). Ο τελευταίος δε έχει καταγραφεί επί του Δελφικού Ομφαλού. 
Αναλόγως του υλικού φορέα (π.χ. σπόρου), σχηματίζονται διαφορετικές κρυσταλλικές συνθέσεις και καταγράφεται ένας συγκεκριμένος γενετικός κώδικας για κάθε μορφή ζωής. Διαφορετικά, κατά την αναπαραγωγή, θα ήταν δυνατόν να συγχέεται ή να αλλοιώνεται η ταυτότητα των ειδών. Υπερισχύουν όμως διαφορετικοί συνδυασμοί των κοσμικών δονήσεων, οι οποίοι καταγράφουν ιδίους μεν κώδικες ανά είδος, διαφορετικές δε εκφραστικές συντεταγμένες (υπό των Μοιρών κ.α.). 
Η αποτύπωση της ταυτότητας του είδους είναι μια επιτακτική (λόγω περιοδικότητας) καταγραφή, συσπείρωση επί κώδικος (συμβόλου), μνήμες απαραίτητες, παραμένουσες σε κατάσταση λήθης, από τις οποίες εκπτύσσεται αυθόρμητα και πάλι η μορφή. Μίμησις της ίδιας αυτής φυσικής λειτουργίας είναι και η χρήσις των ιερών συμβόλων της παραδόσεώς μας.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ
 (Τό νά αυτοτιτλοφορείσαι "Ελλην" καί τό νά έχης συνείδηση τί αυτή η έννοια σημαίνει, είναι δύο διαφορετικά πράγματα."Ελλην" σημαίνει Φώς καί Πνεύμα. Σημαίνει Ανθρωπος καί Εξανθρωπιστής. Σημαίνει Αρετή καί Κάλος κι Ανδρεία. Σημαίνει Ελευθερία καί Δίκαιον καί σεβασμό Ετεροδόξων. "Ελλην" σημαίνει Αρμονία καί Ηθος καί Ερως γιά τήν Φύση καί τόν Κόσμο.Βαρύ τό φορτίο τής κληρονομιάς ενός τέτοιου ονόματος καί λίγοι έχουν τό δικαίωμα νά τό φέρουν. Περικλής Γιαννόπουλος 1870-1910)
Πηγή: Τα κείμενα για τον θεό Απόλλωνα είναι αποτέλεσμα κοπιαστικής εργασίας και έρευνας των Ορφικών και Πλατωνικών κειμένων και των σχολίων του Πρόκλου, μιας ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ ΚΟΡΗΣ, η οποία φέρει επάξια το όνομα ΕΛΛΗΝΙΣ. Ένα ευχαριστώ είναι λίγο!!!

Αποστολή στην Κύπρο: Ιερό Απόλλωνος Υλάτη

Αποστολή στην Κύπρο: Ιερό Απόλλωνος Υλάτη







http://www.rhodes.aegean.gr/sxedia/GRAFDASKALOU/TheoiOlymbou/OI_THEOI_TOY_OLYMPOY/APOLLWNAS.htm






Αρχικός Τίτλος: Αποστολή στο Ναό του Απόλλωνα Υλάτη στη Λεμεσό.



Περίπου 2,5 χιλιόμετρα από το αρχαίο θέατρο του Κουρίου, προς την κατεύθυνση της Πάφου, βρίσκεται ο Ναός του Απόλλωνα Υλάτη, του τότε «θεού των δασών», που είναι γνωστός στις ιστορικές πηγές που αναφέρονται στην Κύπρο σαν ένα απο τα τρία σημαντικότερα Ιερά της νήσου. Η λατρεία του Απόλλωνα στην περιοχή αρχίζει τον 8ο π.Χ αιώνα και συνεχίζεται μέχρι τον 4ο μ.Χ.
Για να τονισθεί ή σημαντικότητα του ιερού για την Κύπρο, ο Στράβων αναφέρει ένα ακρωτήρι μετά το Κούριον στα δυτικά , από το οποίο έριχναν αυτούς οι οποίοι άγγιζαν τον ιερό βωμό του Απόλλωνα. Πλήθος επιγραφικών μαρτυριών που αποκαλύφθηκαν στον ίδιο τον χώρο και την πόλη επιβεβαίωσαν τις ιστορικές πηγές.



Ο ιερός χώρος επεκτάθηκε τον 6ο αιώνα π.Χ για να προστεθούν σε αυτόν ο αρχικός ναός, ένα κυκλικό μνημείο και ένας Αρχαϊκός βωμός. Σοβαρές καταστροφές προκλήθηκαν στον χώρο από τον μεγάλο σεισμό του 365 μ.Χ. Μερικοί τοίχοι οι οποίοι κατέρρευσαν, βρέθηκαν ακριβώς όπως είχαν πέσει και έτσι αναστηλώθηκαν απο το Τμήμα Αρχαιοτήτων Λεμεσού.
Όπως είναι εμφανές , μετα από τη μερική αναστήλωση των τοίχων του ιερού, ο Ναός ήταν το ψηλότερο και πιο μεγαλοπρεπές κτήριο, η αυτονομία του οποίου δεν μπορεί παρά να συσχετισθεί με το αντίστοιχο Ιερό του Απόλλωνος Μαλεάτα της Επιδαύρου, το σημαντικότερο και αρχαιότερο ιερό του Απόλλωνα στην Αργολίδα. Είναι ενδεικτική της λατρευτικής αυτής συνάφειας η ανεύρεση των γνωστών ιερών οκλαζόντων παίδων (temple boys) στην πλαγιά της Αγίας ’ννας. Στη βάση ενός εξ αυτών σώζεται η αρχαιότερη επιγραφή στην οποία συναντάται το όνομα του Θεού Απόλλωνα (5ος – 4ος αι. π.Χ).


Ο μερικώς αναστηλωμένος Ναός.


Στον χώρο, όπως είναι εμφανές από τον χάρτη, υπήρχαν δύο είσοδοι, η μία της Πάφου και οι άλλη του Κουρίου (εικ.1) και οι πιστοί εισέρχονταν στον ναό και απο τις δύο εισόδους.
Ανασκαφές κατά το 1978-84 αποκάλυψαν τα κατάλοιπα ενός Κυκλικού Μνημείου (σημ.χάρτη/εικ.Β) κατασκευασμένο απο τον 6ο αιώνα π.Χ. σε λιθόστρωτο δάπεδο. Οι ανασκαφείς υποθέτουν ότι το κυκλικό λιθόστρωτο δάπεδο προοριζόταν για πομπές/χορούς γύρω απο κήπο ιερής βλάστησης (ή δέντρων) σχετικής με τον Απόλλωνα Υλάτη.
Επίσης βρέθηκαν κατάλοιπα ενός βωμού στο Αρχαϊκό Τέμενος (σημ.χάρτη/εικ.Γ), 30 περίπου μέτρα απο το Ναό του Απόλλωνα, και πιο κάτω κτίσματα που κατά πάσα πιθανότητα άνηκαν σε ιερέα του ναού.
Ανατολικά του Αρχαϊκού Τεμένους βρίσκονταν τα Λουτρά (σημ.χάρτη/εικ.Δ), που ήταν προσιτά από θάλαμο και μικρή στοά. Στον χώρο των λουτρών συμπεριλαμβάνονταν 2 απλα λουτρά, 3 πιο θερμά δωμάτια λουτρών, 2 αποδυτήρια, το «γραφείο» του επιτηρητή των λουτρών και ένας κλίβανος. Ο χώρος των λουτρών στεγάστηκε το 2005 απο το Τμήμα Αρχαιοτήτων Λεμεσού.
Τέλος, άν και θέτοντας την πύλη του Κουρίου ως σημείο αναφοράς αποτελεί πρώτο οικοδόμημα του χώρου, η Παλαίστρα (σημ.χάρτη/εικ.Ε). Μια κεντρική αυλή όπου περιβάλλεται απο κιονοστοιχίες, όπου οι αθλητές γυμνάζονταν και αγωνίζονταν σε αθλοπαιδιές. 'Aγαλμα που βρέθηκε στο χώρο υποδηλώνει ότι στις αθλοπαιδιές περιλαμβανόταν και ένα άθλημα σφαιροβολίας. Στη βορειοανατολική γωνία της αυλής βρίσκεται μια μεγάλη λίθινη λεκάνη.

Το ιερό του Απόλλωνος Υλάτη παρουσιάζει μια σημαντική εικόνα της θρησκευτικής ζωής της Κύπρου, συνολικα 1100 χρόνων ή και περισσότερων, απο την προ-Ελληνιστική μέχρι και την Ρωμαική περίοδο.


[Φωτογραφικό Υλικό:]
Χάρτης: 


Α. Ο Ναός του Απόλλωνα:






Β. Το Κυκλικό Μνημείο:


Γ. Το Αρχαϊκό Τέμενος:


Δ. Τα Λουτρά:






Ε. Η Παλαίστρα:








Ζ. Αποθέτης Αναθημάτων:


Η. Ο Ρωμαϊκός Βωμός:


Θ. Βορειοδυτικό Οικοδόμημα:






Ι. Νότιο Οικοδόμημα



Κείμενο/Φωτογραφίες: Πρόδρομος Κώστα (aka Ain Soph Aur).
Οι φωτογραφίες βρίσκονται υπο σμίκρυνση και αλλοιωμένη ποιότητα. Όποιοσδήποτε ενδιαφέρεται για τις πρωτότυπες για όποιοδήποτε λόγο μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου.


Φορτίο μαρμάρου σε αρχαίο ναυάγιο συνδέεται με ναό του Απόλλωνα

Αρκαδία - Κύπρος - Σχέσεις Διαχρονικές


Γενναία μερίδα τιμής στον εξελληνισμό της αρχαίας Κύπρου έχει και η μαγευτική και ιστορική μας Αρκαδία. Που το ξέρουμε; Μας το πληροφορούν οι αρχαίοι συγγραφείς, με κορυφαίο τον πατέρα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας τον θείον Όμηρο. Μας το βεβαιώνουν τα πλούσια ανασκαφικά ευρήματα. Μας το φωνάζουν οι γραφές και οι επιγραφές, που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη, σχίζοντας προσεχτικά τα φιλόξενα και στοργικά κυπριακά σπλάχνα. Αρκαδία - Κύπρος - Σχέσεις Διαχρονικές
Πριν τον Τρωικό ΠόλεμοΑρχίζοντας από τα παραμυθένια χρόνια της Κύπρου, τον πρώτο γηγενή βασιλιά τον Όφιν, πνίγει και σκοτώνει ο Ασωπός από την Αρκαδία, του αρπάζει το θρόνο και βασιλεύει πάνω στο νησί χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα, με την αγαπημένη του γυναίκα Μετώπη. Αυτό το παραμύθι φανερώνει ότι προ του Τρωικού Πολέμου και μετά την καταστροφή των Κάρων πειρατών του Αιγαίου, από τον θαλασσοκράτορα βασιλιά της Κνωσού Μίνωα, η θάλασσα έμεινε ελεύθερη. Τότε άρχισε ένας μεταναστευτικός οργασμός, που κάθε πόλη και βασίλειο της Ελλάδας έστελνε τους τολμηρούς θαλασσοπόρους του για να δημιουργήσουν αποικίες. Οι Αχαιοί της Πελοποννήσου, σαν πιο τολμηροί θαλασσοπόροι, ήρθαν στην Κρήτη, την κατέλαβαν και μετά προχώρησαν ως την Κύπρο και αποίκησαν τα γύρω της παράλια.

Φαίνεται, λόγω του ορεινού εδάφους της Αρκαδίας, οι κάτοικοί της αναγκάζονταν να μεταναστεύουν ομαδικά σε άλλες χώρες, με αποτέλεσμα από την πρώιμη εποχή της ιστορίας, την προϊστορία, να αναφέρονται αποικίες Αρκάδων σ΄όλες τις περιοχές τις Μεσογείου. Ετσι αναφέρονται αποικίες Αρκάδων στην Ιταλία, την Κρήτη, την Λιβύη, τη Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Κύπρο.

Στην Κρήτη ιδρύουν ολόκληρες πόλεις, όπως τη Γόρτυνα, Κύδωνα, Κατρέα, από τους γιους του Τεγεάτη (Γόρτυνα, Κύδωνα). Από την Κρήτη μετανάστευσαν στην Κύπρο. Καθ΄ ότι: "Ούτε οι Αιγύπτιοι κατείχαν την Κύπρον ή άλλας νήσους ή ήσαν θαλασσοκράτορες την εποχή εκείνην, κατά την οποίαν θαλασσοκρατούσαν οι Αρκάδες δια να δύναται ένας Αιγύπτιος ή ένας Φοίνιξ να ιδρύση πόλιν εις Κύπρον", όπως ελέχθηκε στην Αλφειού Αποδημία.

Πάντως, κατά τον ΙΔ΄ και ΙΓ π.Χ. αιώνα έφθασαν στις παράλιες κυπριακές πόλεις ως έμποροι και τεχνίτες και η επίδραση τους ήταν τόσο έντονη και απλώθηκε σταδιακά σε τόσες εκδηλώσεις της ζωής, ώστε η Κύπρος όχι μόνο εξελληνίστηκε εντελώς, αλλά διαφύλαξε σ΄ολόκληρη την μετέπειτα ιστορική πορεία, την αρκαδική παράδοση.

Η ιστορία μιας γλώσσας ή μιας διαλέκτου αποτελεί μια πτυχή της Ιστορίας. Έτσι η κυπριακή διάλεκτος, όπως διαμορφώθηκε με την πάροδο των αιώνων, έχει πολλές ομοιότητες με τη διάλεκτο της Αρκαδίας, απ΄όπου ήλθαν οι Αχαιοί άποικοι. Οι Αχαιοί της Μυκηναϊκής εποχής ήταν πρόγονοι των Αρκάδων και Κυπρίων της ιστορικής εποχής. Επιγραφικά κείμενα μας δίνουν μια εικόνα της Κυπριακής διαλέκτου αρκετή για να δείξει τη στενή συγγένειά της με τη διάλεκτο που μιλιόταν την ίδια εποχή: "Η συγγένεια της κυπριακής και αρκαδικής έχει δώσει λαβή στην υπόθεση ότι και οι δύο κατάγονται από κοινή μητέρα, την αρκαδοκυπριακή των μυκηναϊκών χρόνων". Έτσι βεβαιώνεται ότι ένα μέρος από τους Έλληνες της Κύπρου κατάγονται από την Αρκαδία και άλλες περιοχές της Πελοποννήσου, όπου ήταν απλωμένη η αρκαδική πριν από την κάθοδο των Δωριέων. Από άλλες πηγές γνωρίζουμε ότι η βόρεια ακτή της Κύπρου λεγόταν "Αχαιών ακτή" κατά τον Στράβωνα και οι ιερείς μιας άγνωστης θεότητας λέγονταν "Αχαιομάντεις".

Μάλιστα γύρω στο 1886, διατυπώθηκε για πρώτη φορά η ιδέα ότι οι Αχαιοί των ομηρικών ποιημάτων ήταν οι ίδιοι οι Αρκάδες. Και πήρε δύναμη όταν παρατηρήθηκε ότι μερικά αρκαδικά διαλεκτικά στοιχεία σώζονται σε επιγραφές χωρών της Πελοποννήσου, όπου είχαν κατοικήσει Αχαιοί πριν από του Δωριείς.

Στην Εγκώμη (Αλάσια) βρέθηκαν δύο χάλκινα αγάλματα. Το ένα είναι ο Αρκαδικός θεός "Απόλλων ο Κεραιάτης" και το άλλο ένα χάλκινο άγαλμα γενειοφόρου θεού, που πιθανόν να είναι του Αρκαδικού Πάνα. Η λατρεία του Αρκαδικού θεού Απόλλωνα του Κεραιάτου διατηρήθηκε στη νήσο μέχρι τους Ελληνιστικούς χρόνους, όπως μαρτυρείται από επιγραφή που βρέθηκε στην Πύλα της Λάρνακας: "ΑΠΟΛΛΩΝ ΚΕΡΑΙΑΤΗ. ΑΠΟΛΛΩΝΙΟΣ ΜΕΝΩΝΟΣ ΑΝΕΘΗΚΕ".

Από τα ευρήματα και σε άλλες τοποθεσίες, δείχνουν πειστικά την αρκαδική παρουσία στην Κύπρο απ΄τον ΙΔ΄ π.Χ. αιώνα και προϋποθέτουν κυριαρχία στο διοικητικό, οικονομικό και πολιτιστικό τομέα, δηλαδή την εμπορική και πολιτιστική επικοινωνία της Κύπρου με την Αρκαδία και της Αρκαδίας με την Κύπρο. Γι΄αυτό η Κύπρος μπορεί να χαρακτηρισθεί σαν κιβωτός των ελληνικών παραδόσεων. 


Μετά τον Τρωικό Πόλεμο
Οι σχέσεις της Κύπρου με την Αρκαδία δεν προκύπτουν μόνον από τη συγγένεια της αρκαδικής με την αρχαία κυπριακή διάλεκτο, αλλά και από τους μύθους που αναφέρονται στον εποικισμό της Κύπρου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο μύθος για την ίδρυση της Πάφου από τους Αρκάδες, από τον Αγαπήνορα, τον βασιλιά της Τεγέας.

Όταν αποφασίστηκε η εκστρατεία εναντίον της Τροίας, οι Αρκάδες, έλαβαν μέρος με εξήντα πλοία, έχοντας αρχηγό τους τον βασιλιά της Τεγέας Αγαπήνορα, γιο του Αργοναύτη, ξακουστού κυβερνήτη της "Αργώ" βασιλιά Αγκαία, εγγονό του Λυκούργου και σύμφωνα με τον Απολλόδωρο έναν από τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης. Τη συμμετοχή τους στην εκστρατεία αναφέρει στην Ιλιάδα ο μεγάλος Όμηρος!

Ο Μενέλαος δεν πήγε μόνο στην Αρκαδία, αλλά και στην Κύπρο, μαζί με τον Οδυσσέα και τον Ταλθύσιο, σύμφωνα με την πληροφορία που διέσωσε ο Απολλόδωρος. Ταξίδεψαν στην Κύπρο με σκοπό να παρακαλέσουν τον Κινύρα, ηγεμόνα της Κύπρου, αρχιερέα της Πάφου και λυρικό ποιητή, για να πάρει μέρος στην εκστρατεία εναντίον της Τροίας. Ίσως τότε να έστειλε ο Κινύρας την γνωστή πανοπλία σαν δώρο στον Αγαμέμνονα, που τη φορούσε στην Τροία και την αναφέρει ο Όμηρος ως εξής: 
Μετά την άλωση της Τροίας, σύμφωνα με το μύθο, οι Αρκάδες με τον Αγαπήνορα,καθώς έπαιρναν το δρόμο του γυρισμού, τους βρήκε θαλασσοταραχή στον Καφηρέα και ξέπεσαν με το στόλο τους στις νοτιοδυτικές ακρογιαλιές της Κύπρου. Έτσι παρουσιάζεται από τον Παυσανία σαν ένα γεγονός συγκυριακό.Διαβάζουμε λοιπόν το μεταφρασμένο κείμενο :
Ο Αγαπήνορας, γιος του παιδιού του Λυκούργου Αγκαίου, που ήταν βασιλιάς μετά τον Εχεμό, οδήγησε στην Τροία τους Αρκάδες. Μετά την άλωση της Τροίας η τρικυμία που έπιασε, όταν οι Έλληνες γύριζαν στην πατρίδα τους, πέταξε τον Αγαπήνορα και το ναυτικό των Αρκάδων στην Κύπρο. Έτσι ο Αγαπήνορας έγινε οικιστής της Πάφου και έχτισε το ιερό της Αφροδίτης. Στην Παλαίπαφο πρωτύτερα η θεά λατρευόταν από τους Κυπρίους σε κάποιο μέρος που ονομαζόταν Γολγοί. Μετά από χρόνια η Λαοδίκη, που καταγόταν από τον Αγαπήνορα, έστειλε στην Τεγέα ένα πέπλο για την Αλέα Αθηνά. Το επίγραμμα, που είναι πάνω στο αφιέρωμα, φανέρωνε και την καταγωγή της Λαοδίκης:
"Το πέπλο αυτό είναι της Λαοδίκης, το αφιερώνει
στην Αθηνά, από την ιερή Κύπρο στην ευρύχωρη πατρίδα της".

Για την εγκατάσταση, εξ΄άλλου, των Αρκάδων στην Κύπρο, μας κάνει λόγο και ο γεωγράφος Στράβων:
"Ειθ΄ η Πάφος, κτίσμα Αγαπήνορος, και λιμένα έχουσα και ιερέα ευ κατασκευασμένα διέχει δε πεζή σταδίους εξήκοντα της Παλαιπάφου, και πανηγυρίζουσι δια της οδού ταύτης κατ΄έτος επί την Παλαίπαφον άνδρες ομού γυναιξίν συνιόντες και εκ των άλλων πόλεων". 

Στα μέσα του 16 αιώνα ένας λόγιος Κύπριος από την Ποταμίου της Λεμεσού, οΝεόφυτος Ρόδινος, αναφέρεται στην αποίκιση της Κύπρου από τους Αρκάδες, χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες του Παυσανία και του Στράβωνα ως εξής:
"Ο Στράβων και ο Παυσανίας λέγουσι πως την Πάφον την έκτισεν ο Αγαπήνωρ, ο Παυσανίας εις τα Αρκαδικά έτσι γράφει. Επιγενόμενος χειμών Αγαπήνωρά τε και το Αρκαδικόν ναυτικόν κατήνεγκεν εις Κύπρον και Πάφου τε Αγαπήνωρ εγένετο οικιστής, και της Αφροδίτης κατεσκευάσατο εν πόλει Πάφω το ιερόν".

Έτσι λοιπόν ο Αγαπήνορας εγκαταστάθηκε στην Κύπρο και έγινε οικιστής της Πάφου και έχτισε το ιερό της Αφροδίτης. Αργότερα, η απόγονός του Λαοδίκη, όπως είπαμε και παραπάνω, έστειλε στην Τεγέα ένα πέπλο για την Αλέα Αθηνά, από την ιερή Κύπρο, στη μεγάλη της πατρίδα. Αλλά "εν Τεγέα υπήρχε και ναός Αφροδίτης καλούμενης Παφίας, ιδρύσατο σε αυτήν Λαοδίκην ...οικούσα εν Πάφω".

Ο μύθος αυτός επιβεβαιώνει όσα γνωρίζουμε για το βασιλιά της Πάφου και αρχιερέα του ναού της Αφροδίτης Κινύρα, που έζησε κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Αγαπήνορας κατόρθωσε να εκδιώξει τον Κινύρα και να γίνει κύριος της Παλαιπάφου, όπου οι ανασκαφές αποκάλυψαν πλούσιο αρχαιολογικό υλικό του 12ου π.χ. αιώνα.

Αλλά και στην Κύπρο εκτός από την Πάφο υπήρχε και ολόκληρο συγκρότημα Αρκαδικών αποικιών και πόλη "Αρκαδία", όπως στην Κρήτη και στην Αίγυπτο.
Ακόμη πρέπει να προσθέσουμε ότι στις ακτές της Πάφου, στην τοποθεσία"Παλαιόκαστρο - Μάα", ήρθε πριν λίγα χρόνια στο φως οχυρωμένη μικρή πόλη, που ιδρύθηκε από τους Αχαιούς αποίκους στα τέλη του ΙΓ΄ π.Χ. αιώνα. Φαίνεται ότι στην πόλη αυτή, έγινε η πρώτη εγκατάσταση των Αχαιών, πριν από την προώθησή τους στην υπόλοιπη Κύπρο. Είναι οχυρωμένη με κυκλώπεια τείχη, όπως η Εγκώμη και το Κίτιο και η ανασκαφή αποκάλυψε άφθονο υλικό κεραμεικής μυκηναϊκού ρυθμού.

Η ιστορία ανακυκλώνεται από την εποχή που γλωσσολόγοι εκτιμούν την πρώτη μαρτυρία του Παυσανία για τον βασιλιά της Πάφου, τον Αρκάδα Αγαπήνορα, ως πρώτο ιδρυτή ελληνικής αποικίας στην Κύπρο, πριν από άλλες φυλές, Αιολικής, Ιωνικής ή Δωρικής, εγκατασταθούν στα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας. Το 1952 οι Γάλλοι Τζέϊ Μπέραρντ και Τζωρτζ Ντεσεγέ, ενδιαφέρθηκαν για τη διεύρυνση του αρχαίου μύθου, για την ίδρυση της Πάφου από τον Αρκάδα Αγαπήνορα και της υπόθεσης αν η σημερινή Πάφος βρίσκεται στην Παλαίπαφο, δηλαδή στα Κούκλια. Εκεί έκτισε την Πάφο ο Αγαπήνορας και ανήγειρε το ναό της Αφροδίτης, που σήμερα βρίσκεται ο ναός της Παναγίας της Αφροδίτισσας. Ένα τεκμήριο της εμμονής των Κυπρίων στις παλιές μνήμες, γιατί "η αρχαία ψυχή δεν έσβυσε".

Μάλιστα μεταξύ Πάφου και Λεμεσού υπάρχει η "Πέτρα του Ρωμιού" ή ο Βράχος της Αφροδίτης, το σημείο όπου αναδύθηκε η Κύπριδα Αφροδίτη, η θεά του Έρωτα και του Γάμου, μα και η θαλασσινή θεά, η φιλομειδής και καλλιστέφανος.

Ακόμη δυτικά της Πάφου, το χωριό Γεροσκήπου, πήρε το όνομά του από τους "ιερούς κήπους" που ήσαν εκεί γεμάτοι άνθη.

Αλλά και στην Τεγέα υπήρχε ναός της Αφροδίτης. "Υπήρχε δε εν Τεγέα παρά του ναού της Δήμητρος και της κόρης, ναός της Αφροδίτης Παφίας, ον έκτισεν η Λαοδίκη αύτη του Αγαπήνορος, όστις ρητώς διαμαρτυρείται ότι δεν επέστρεψεν εις Αρκαδίαν, οικιστής γενόμενος της Πάφου, ως και ο Στράβων και ο Λυκόφρων και επίγραμμα εν τη Ανθολογία επιμαρτυρούσιν".

Οι Αρκάδες της Κύπρου διατηρούσαν αναμνήσεις για την προέλευση των προγόνων τους. Έτσι η Λαοδίκη καθόταν επί ένα χρόνο και ύφαινε μ΄ένα σωρό υφάντριες το λευκομέταξο πέπλο της Αλέας Αθηνάς και το έστειλε από την Κύπρο στην Τεγέα, στη γιορτή της πάνδημης ωραίας θεάς, στα Αλέαια, με το γνωστό επίγραμμα. Αυτές οι μαρτυρίες έχουν επιβεβαιωθεί σε σημαντικό βαθμό από νεότερες επιστημονικές έρευνες. "Ανασκαφές έχουν φέρει στο φως σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους και πλούσια ευρήματα που επιβεβαιώνουν, μαζί με τις παραδόσεις, την προέλευση των Ελλήνων της Κύπρου από την Αρκαδία", όπως αναφέρει ο ακαδημαϊκός και καθηγητής Μ. Β. Σακελλαρίου από το "Διεθνές Συμπόσιο" που έγινε στη Λάρνακα στις 8.6.1986. Εξάλλου ο καθηγητής Ο. Μasson λέγει στο Συμπόσιο: "Η θρυλική αφήγηση για την ίδρυση της Πάφου από τον Αγαπήνορα επιβεβαιώθηκε από επιγραφικές μαρτυρίες".

Επιγραφικά κείμενα μας δίνουν μια εικόνα της κυπριακής διαλέκτου, αρκετή να δείξει τη στενή συγγένεια με τη διάλεκτο που μιλιόταν την ίδια εποχή, δηλαδή την τελευταία προχριστιανική χιλιετία. Η συγγένεια της Κυπριακής και της αρκαδικής έχει δώσει λαβή στην υπόθεση ότι και οι δύο κατάγονταν από την κοινή μητέρα, την αρκαδοκυπριακή των μυκηναϊκών χρόνων. Έτσι βεβαιώνεται ότι ένα μέρος από τους Έλληνες της Κύπρου, κατάγονταν από την Αρκαδία και άλλες περιοχές της Πελοποννήσου, όπου ήταν απλωμένη η Αρκαδική πριν από την κάθοδο των Δωριέων. Αυτή η γλώσσα τη λαλούν ακόμη στα χωριά της Κύπρου κι είναι η προϊστορική ηχώ των λέξεων, που χτυπιέται μαζί με τα "λαλάρια" στο ποτάμι της ζωντανής αυτής γλώσσας των χιλιετηρίδων. "Ελλάδος φθόγγον χέουσαν", κατά τον Αισχύλον και όπως είναι μια ελληνική διάλεκτος και η καταγωγή της, είναι σχεδόν αποκλειστικά ελληνική: Η αρκαδοκυπριακή διάλεκτος". " Η πιο αψευδής μαρτυρία της γενεαλογίας των Κυπρίων είναι η γλωσσολαλιά τους με ζωντανές τις ρίζες της στην Αρκαδική διάλεκτοτου 11ου π. Χ. Αιώνα", τονίζει η Αρκαδο - Μελισσάνθη. Ο πληθυσμός κελαϊδούσε την πανάρχαια γλώσσα των Αχαιών στο πιο καθάριο τύπο της: της ορεινής Αρκαδίας. 


Αρκαδο-Κυπριακά Τοπωνύμια
Εκτός από την αρκαδοκυπριακή διάλεκτο και τα κοινά αρκαδοκυπριακά τοπωνύμια , επιβεβαιώνουν τη διαχρονική συνέχεια των δύο αδελφών λαών. " Τόπων τινών ονόματα λεγόμενα μηνύουσι την πάλαι ποτέ αυτών ενοίκησιν", γράφει ο Διον. Αλικαρνασσεύς. Τοπωνύμια υπάρχουν και στην Αρκαδία και στην Κύπρο, τα οποία θα πρέπει να εξετασθούν ως γλωσσικό τεκμήριο αποικισμού και ενδεικτικό της συντηρητικότητας των τοπωνυμίων ως γλωσσικών στοιχείων: 
Βάσσαι
 Αρχαίας Φυγαλίας και Βάσσα (Βήσσα) χωρίον Λεμεσσού.
Σαϊτάς του Ντάρα και Σαϊτάς της Κύπρου.
Λιβεργά της Κανδύλας και Λιβερά της Κύπρου.
Λύμπια Κυνουρίας και Λύμπια Κύπρου.
Μαρί Κυνουρίας και Μαρίν Κύπρου.
Τεγέα Αρκαδίας και Τεγησσός Κύπρου.
Κολλίνες Μαντινείας και Κολλινία (λοφώδης περιοχή Κύπρου).
Κυλλήνη (όρος) Αρκαδίας και Κυλλήνια, χωρίον Πάφου.
Απόλλων Κερεάτης (ιερόν) Αρκαδίας και Απόλλων Κεραιάτης (άγαλμα) Εγκώμης (Αλάσιας) Κύπρου.
Απόλλων Αγυιεύς (Τεγέα) και Αγυάτης Απόλλων (Αγυιά Κύπρου).
Κερύνεια (τοπωνύμιο) Αρκαδίας και Κυρήνεια Κύπρου.
Κλάριος Απόλλων (Αρκαδία) και Κλάριος (ποταμός Κύπρου).
Πύλαι Αρκαδίας και Πύλα Λάρνακος.
Μακαρία Αρκαδίας (Παυσ. Η΄ 3,3) και Μακαρία Κύπρου.
Μαλούς (ποταμός) Αρκαδίας και Μαλούντα της Κύπρου.
Μακούνια Τσακωνιάς και Μακούντα Κύπρου.
Γλανιτσιά χωριό της Γορτυνίας και Αγλαντζιά Κύπρου.
Σπάθαρι, χωριό της Γορτυνίας και Σπαθαρικό Κύπρου
Μάραθα (χωρίον) Γορτυνίας και Μάραθον (ποτάμι) Κύπρου.
Τραπεζούς Αρκαδίας και Τραπέζου (κώμη) επαρχίας Αμμοχώστου Ακόμη επισημαίνουμε και άλλα γνωστά σήμερα Αρκαδοκυπριακά τοπωνύμια, που πρέπει να εξετασθούν κάποτε όπως:
Αγριδάκι, Ζαχαρία, Καλλιάνα, Καλλιάνι, Καμινάρια, Λύμπια, Σόλος, Γόλγος, κ.λ.π.

Τα κοινά αρκαδοκυπριακά τοπωνύμια, η αρκαδοκυπριακή διάλεκτος, η κοινή λατρεία, οι νόμοι, τα ήθη κι έθιμα επιβεβαιώνουν, για όσους αμφιβάλλουν, το φυλετικό δεσμό που δεν αδυνάτισε στη διαδρομή των αιώνων και διαχρονικά συνεχίζονται οι ιστορικές σχέσεις μέχρι σήμερα. Και όπως τονίζει σε χαιρετισμό του, ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Μακάριος : "Οι Έλληνες της Κύπρου συγγενεύουσιν εξ αίματος μετά των Αρκάδων, διότι προ δεκατεσσάρων και πλέον αιώνων προ Χριστού, μεταξύ των πρώτων Ελλήνων αποίκων της Κύπρου, ήσαν Έλληνες Αρκάδες. Οι Κύπριοι είμεθα υπερήφανοι δια τους τοιούτους προγόνους μας". Έτσι όχι μόνο ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος επισκέφθηκε την Τρίπολη, αλλά και αργότερα ο Γορτυνιακής καταγωγής Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργος Βασιλείου, για μια αναβάθμιση των ιστορικών μας δεσμών. 


Νεώτερες Αρκαδοκυπριακές Σχέσεις 
Όμως αξίζει να δούμε και κάποιες νεώτερες Αρκαδοκυπριακές σχέσεις:
Στα μέσα του 16ου αιώνα ένας λόγιος Κύπριος από την Ποταμίου της Λεμεσού, οΝεόφυτος Ρόδινος, αναφέρεται στην αποίκηση της Κύπρου από τους Αρκάδες, χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες του Παυσανία και του Στράβωνα στο βιβλίο του "Περί Ηρώων, Στρατηγών, Φιλοσόφων, Αγίων και άλλων ονομαστών ανθρώπων οπού ευγήκασιν από το νησί της Κύπρου" (1659).

Κατά τον 15ο αιώνα ο Δημήτρης Ράλλη Λάσκαρης, γιος του "πρωτομάστορα" Τσακωνίτη Ισαάκιου Ράλλη Λάσκαρη (1476) ήταν Μέγας Δούκας κι έγινε Διοικητής στην Κύπρο.

Οι ιστορικοί δεσμοί εκδηλώνονται και στην ανταρσία του 1578 από τους Κυπρίους και τότε ο Δημητσανίτης Πατριάρχης Ιεροσολύμων Σωφρόνιος Δ΄ έγραψε ένα γράμμα συμπαράστασης στον Αρχιεπίσκοπο "Πάσης Κύπρου και Νέας Ιουστινιάνης" Βενιαμίν.

Ακόμη στην Κύπρο βρέθηκε εξέχων Στεμνιτσιώτης ιεράρχης, ο δεσπότης Ιερεμίας Κόκκαλης, όπως αναγράφεται στον κτητορικό κώδικα της Μονής Φιλοσόφου Γορτυνίας. Και ήταν επόμενο, γιατί η παράδοση αναφέρει για τα συνεχή ταξίδια στην Κύπρο μετάλλων της Στεμνίτσας, την εποχή της Τουρκοκρατορίας.

Το 1795 ο Κύπριος Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Γεράσμιος Γ΄ χειροτόνησε Επίσκοπο Δημητσάνης τον Κύπριο Φιλόθεο Χατζή (1795-1821), που ως τότε υπηρετούσε ως διάκονος στη Μονή Προδρόμου. Συνετέλεσε πολύ στην προαγωγή των "μπαρουτόμυλων" της Δημητσάνας κι έγινε μισητός στους Τούρκους, που τελικά τον κλείσανε στις φυλακές της Τριπολιτσάς, όπου πέθανε στις 10 Σεπτεμβρίου 1821 από ταπεινωτική μεταχείριση.

Στους προεπαναστατικούς χρόνους, ο Στεμνιτσιώτης Αντώνιος Πελοπίδας, ένας από τους Αποστόλους της Φιλικής Εταιρείας, βρέθηκε στην Κύπρο κι έφερε στην Μεγαλόνησο το χαρμόσυνο και ελπιδοφόρο μήνυμα του ξεσηκωμού. Είχε μάλιστα και συστατικό γράμμα του Αλεξάνδρου Υψηλάντη προς τον Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό.

Στη μεγάλη Επανάσταση του Εικοσιένα πήραν μέρος πολλοί Κύπριοι αγωνιστές, που πρόσφεραν πολλές και σημαντικές υπηρεσίες, αρκετοί δε σε μάχες στον Αρκαδικό χώρο. Μεταξύ αυτών είναι ο Αρχιμανδρίτης Κύπριος Θεόφιλος Θησεύς από το Στρόβιλο, προάστειο της Λευκωσίας, που συμμετείχε στην Άλωση της Τριπολιτσάς. Ακόμη όπως γράφει ο Φωτάκος στ΄Απομνημονεύματά του: "Αρχιμανδρίτης Κύπριος σκοπεί την δολοφονίαν του Ιμπραήμ!. Γίνηκε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και συναντήθηκε με τον θείο του Αρχιεπίσκοπο Κυπριανό (εκτελεσθέντα 9.7.1821)".

Και πολλούς άλλους Κύπριους Αγωνιστές θα μπορούσα να αναφέρω που πολέμησαν στην Άλωση της Τριπολιτσάς, όπως τον Ιωάννη Γεωργίου, Χρήστο Μιχαήλον, Ιωάννη Κύπριο, καθώς και τους Μιχαλιό και Ζαχαρία Καραγεώργη. Το 1827 στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου, 150 Κύπριοι αναφέρονται μεταξύ των νεκρών.

Τέλος αξίζει να αναφέρω ότι στο παναρκαδικό εγερτήριο δονούν τα πεζογραφήματα και ποιήματα των Αρκάδων λογοτεχνών για τη δουλωμένη μας Κύπρο:
Αθανασιάδης Σωτήρης: Στην Κύπρο.
Αδαμόπουλος Γεώργιος: Κύπρος - Αρκαδία.
Αρβανίτης Ιωάννης: Κυπριακό τραγούδι στον Αυξεντίου
Αντωνόπουλος Πάνος: Στην Κύπρο μας/ Για την λευτεριά της Κύπρου.
Βαγενάς Θάνος: Αδελφικοί δεσμοί Αρκαδίας με μαρτυρική Κύπρο
Δασκαλόπουλος Νίκος: Κάτω τα χέρια από την Κύπρο
Θεοδωρόπουλος Δημ.: Όλοι στην Κύπρο/ Απ΄ την πατρίδα την τρανή.
Καντάρη Λώρη: Όρκος (εις μνήμη αδελφών Κυπρίων).
Κατσίνης Μήτσος: Εμπρός Έλληνες / Γαλάζιο νησί /Επίγραμμα από τη Συλλογή: "Σταυρωμένη Κύπρος".
Κριμπάς Χρυσόστομος: Αρχαίες Αρκαδοκυπριακές σχέσεις
Νίκος Κωστάρας: Αρκαδία και Κύπρος
Μαλλίρης Γιάννης: Της Κύπρου μας τα φίδια.
Παπαγιάννης Αλέκος: Βασανισμένη Κύπρος /Στη μαρτυρική Κύπρο μας.
Σταμπολής Γεώργιος: Στο σκοτωμένο έφηβο της Κύπρου.
Συνοδινός Νάσος: Η Πάφος.
Ψιμούλης Δημοσθένης: Οι ώρες του σήμερα.
Και του Κύπριου Τίτου Μπάτη: Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες 


Πάντως εμείς οι Αρκάδες, είμαστε πολύ υπερήφανοι για τη συμβολή των προγόνων μας στον εξελληνισμό της Κύπρου. Το αίμα μας και το πνεύμα μας, επότισαν και μπόλιασαν για τα καλά το πανέμορφο κυπριακό δεντράκι. 

Κώστα Π Καλύβας – Δημοσιογράφος - Εκδότης της εφημερίδας «Γορτυνία»

Ανακαλύπτοντας την Αρχαία Κύπρο-Περιδιάβαση στον αρχαίο πολιτισμό

Ανακαλύπτοντας την Αρχαία Κύπρο
Περιδιάβαση στον αρχαίο πολιτισμό
Η ιστορία της Κύπρου, όπως μαρτυρούν τα αρχαιολογικά ευρήματα, αρχίζει σχεδόν δέκα χιλιάδες χρόνια πριν. Ιστορία γεμάτη με κατακτήσεις από ξένους λαούς οι οποίοι άφησαν τα δικά τους κατάλοιπα, καλά και κακά, στην ζωή και την κουλτούρα των κατοίκων του νησιού.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ!! ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΑ CHEMTRAILS ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ!!!VIDEO

Οι περιβαλλοντικοί επιστήμονες: Eugene Franklin Mallove, Juventina Villa Mojica and Dorothy Stang δολοφονήθηκαν μετά την δημοσίευση των εργαστηριακών αποτελεσμάτων που συνδέουν τα Chemtrails με μαζικούς θανάτους, ψαριών,πουλιών, φυτών και άλλων ζώων.

"Τα ψέμματα τελείωσαν θα εκπλαγείτε από τις αντιδράσεις μας" - Μήνυμα στρατιωτικών στην κυβέρνηση

"Τα ψέμματα τελείωσαν θα εκπλαγείτε από τις αντιδράσεις μας" - Μήνυμα στρατιωτικών στην κυβέρνηση

Μάθε για την ACTA και δράσε!

Ο Ν. Νικολόπουλος για τη μήνυση του Αρτέμη Σώρρα στους 300 βουλευτές

ΕΤΟΙΜΑ ΤΑ ΕΝΤΑΛΜΑΤΑ ΣΥΛΛΗΨΗΣ ΣΑΜΑΡΑ-ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΙΑ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ




ΕΤΟΙΜΑ ΤΑ ΕΝΤΑΛΜΑΤΑ ΣΥΛΛΗΨΗΣ ΣΑΜΑΡΑ-ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΙΑ ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ

ΠΙΠΙΛΙΣΜΑ ΠΕΟΥΣ ΒΡΕΦΟΥΣ ΑΠΟ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟΥΣ ΡΑΒΒΙΝΟΥΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΤΟΜΗ-ΒΙΝΤΕΟ

ΠΙΠΙΛΙΣΜΑ ΠΕΟΥΣ ΒΡΕΦΟΥΣ ΑΠΟ ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΟΥΣ ΡΑΒΒΙΝΟΥΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΤΟΜΗ-ΒΙΝΤΕΟ

Τα φρικαλέα εγκλήματα των Εβραίων κατά του Ελληνισμού. Πρέπει να διαβαστεί με προσοχή!

Τα φρικαλέα εγκλήματα των Εβραίων κατά του Ελληνισμού. Πρέπει να διαβαστεί με προσοχή!












Στις 29 Μαίου 1453 κυριεύεται Κωνσταντινούπολις. Ο Αυτοκράτωρ Κωνσταντίνος Παλαιολόγος πίπτει ηρωϊκώς μαχόμενος. Η άλωση της πόλεως ορίζει το τέλος της Ελληνικής Κοσμοκρατορίας. Οι βάρβαροι Οθωμα­νοί που μπήκαν μέσα, για πολλές μέρες σφάζουν και λεη­λατούν. Τίποτε δεν μένει όρθιον. Οι εβραίοι δεν κινδυνεύ­ουν καθόλου!