05 Ιανουαρίου 2010

Ο Βενιζέλος πρότεινε το 1934 τον Κεμάλ για...Νόμπελ Ειρήνης!!!Καλό,ε;

Το αίμα των Ελλήνων...τα κόκκαλα...χάθηκαν μάνα.Κι εμείς κατηγορούμε όσους τούρκεψαν για να γλιτώσουν το κεφάλι τους...Ξερίζωσαν...ξεπάστρεψαν...ξεπουντούλωσαν...κι εμείς...μάνα Ελλάδα...Δεν αξίζουμε μάνα να είμαστε παιδιά σου...Μάνα Πατρίδα...

Nomination letter by Eleftherios K. Venizelos for the conferral of the Nobel Peace Prize upon Mustafa Kemal Pasha (Ataturk)

(Translation from French into English by Stella Colston)
Athens, January 12, 1934
Mister President,
For almost seven centuries the whole of the Near East and a large part of Central Europe was a theatre for bloody wars. The main cause of this was the Ottoman Empire and the absolutist regime of the Sultans.
The subjugation of Christian peoples, the religious wars of the Cross against the Crescent which inevitably followed, and the successive resurgences of all the peoples who aspired to their liberation, created a situation which remained a permanent source of danger as long as the Ottoman Empire retained the imprint of the Sultans.
The foundation of the Turkish Republic in 1922, when the national movement of Moustafa Kemal Pasha triumphed over its adversaries, put a definitive end to that state of instability and intolerance.
Indeed, very rarely has such a radical change been achieved in so short a time in the life of a nation.
An empire in decline, living under a theocratic regime where the notions of law and religion intermingled, was turned into a modern nation state, full of vigour and life.
Through the impetus given by the great reformer Moustafa Kemal Pasha, the absolutist regime of the Sultans was abolished, and the state became truly secular. The whole nation embraced progress, rightly ambitious to be present at the forefront of civilized peoples.
But the consolidation of peace went hand in hand with all the internal reforms which gave the new, predominantlyethnic Turkish state the image it has nowadays. Indeed, Turkey did not hesitate to accept legally the loss of provinces inhabited by other nationalities and, satisfied with the ethnic and political borders defined by the treaties, she became a true pillar for peace in the Near East.
We, the Greeks, who had been driven for centuries of bloody battles into continuous confrontation with Turkey, were the first to feel the effects of the deep change which occurred in that country, the successor of the old Ottoman Empire.
Having discerned, very soon after the catastrophe in Asia Minor, the opportunity of an understanding with reborn Turkey - which came out of the war as a national state-we offered her our hand which she took with sincerity.
This rapprochement, which shows that even peoples divided by the most serious differences can come closer to each otherwhen they become filled with the sincere desire for peace, was beneficial both for the two countries involved and for keeping the peace in the Near East.
The man to whom this invaluable contribution to the cause of peace is due is, of course, the President of the Turkish Republic, Moustafa Kemal Pasha.
Thus, I have the honour, as the leader of the Hellenic Government in 1930, when the signature of the Greek-Turkishpact marked a new era in the march of the Near East towards peace, to propose Moustafa Kemal Pasha as a candidate for the distinguished honour of the Nobel Peace Prize.
Yours sincerely,
E. K. Venizelos

(Translation from French into Greek by Penny Pouliou)
Αθήνα, 12 Ιανουαρίου 1934
Κύριε Πρόεδρε,
Για περίπου επτά αιώνες ολόκληρη η Μέση Ανατολή και μεγάλο τμήμα της Κεντρικής Ευρώπης αποτέλεσαν θέατρο αιματηρών πολέμων. Κύρια αιτία γι αυτούς ήταν η Οθωμανική Αυτοκρατορία και το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων.
Η υποδούλωση χριστιανικών λαών, οι θρησκευτικοί πόλεμοι του Σταυρού εναντίον της Ημισελήνου που μοιραία επακολούθησαν και οι διαδοχικές εξεγέρσεις όλων αυτών των λαών που προσέβλεπαν στην απελευθέρωσή τους δημιουργούσαν μια κατάσταση πραγμάτων που θα παρέμενε μόνιμη πηγή κινδύνων όσο η Οθωμανική Αυτοκρατορία διατηρούσε τα ‘ίχνη που της είχαν αφήσει οι Σουλτάνοι.
Η εγκαθίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας το 1922, όταν το εθνικό κίνημα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά θριάμβευσε επί των αντιπάλων του, έθεσε οριστικά τέλος σ' αυτή την κατάσταση αστάθειας και μισαλλοδοξίας.
Πράγματι, σπάνια στη ζωή ενός έθνους πραγματοποιήθηκε σε τόσο λίγο χρόνο μια αλλαγή τόσο ριζική.
Μια παρακμάζουσα αυτοκρατορία που ζούσε υπό θεοκρατικό καθεστώς στο οποίο οι έννοιες του δικαίου και της θρησκείας συγχέονταν μετατράπηκε σ`ένα εθνικό και σύγχρονο κράτος, γεμάτο ενέργεια και ζωή.
Με την ώθηση του μεγάλου μεταρρυθμιστή Μουσταφά Κεμάλ το απολυταρχικό καθεστώς των Σουλτάνων καταλύθηκε και το κράτος κατέστη αληθινά κοσμικό. Το έθνος ολόκληρο στράφηκε προς την πρόοδο, με την θεμιτή φιλοδοξία να ενταχθεί στην πρωτοπορία των πολιτισμένων λαών.
Όμως το κίνημα για την εδραίωση της ειρήνης προχώρησε από κοινού με όλες εκείνες τις εσωτερικές μεταρρυθμίσεις που προσέδωσαν στο νέο κυρίως εθνικό κράτος της Τουρκίας τη σημερινή του μορφή. Πράγματι η Τουρκία δεν δίστασε να αποδεχθεί ειλικρινά την απώλεια επαρχιών όπου κατοικούσαν
άλλες εθνότητες και, ικανοποιημένη πραγματικά με τα εθνικά και πολιτικά της σύνορα όπως καθορίστηκαν από τις Συνθήκες, έγινε αληθινός στυλοβάτης της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.
Είμαστε εμείς οι Έλληνες που αιματηροί αγώνες αιώνων μας είχαν φέρει σε κατάσταση διαρκούς ανταγωνισμού με την Τουρκία οι πρώτοι που είχαμε την ευκαιρία να αισθανθούμε τις συνέπειες αυτής της βαθιάς αλλαγής στη χώρα αυτή, διάδοχο της παλιάς Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Από την επόμενη μέρα της Μικρασιατικής καταστροφής, διαβλέποντας την δυνατότητα συνεννόησης με την αναγεννημένη Τουρκία, που προέκυψε από τον πόλεμο ως εθνικό κράτος, της απλώσαμε το χέρι και το δέχτηκε με ειλικρίνεια.
Από αυτήν την προσέγγιση, που μπορεί να χρησιμεύσει ως παράδειγμα για τη δυνατότητα συνεννόησης ακόμη και μεταξύ λαών που τους χώρισαν οι πιο σοβαρές διαφορές, όταν αυτοί διαποτιστούν με την ειλικρινή επιθυμία για ειρήνη, προέκυψαν μόνο καλά, τόσο για τις δύο ενδιαφερόμενες χώρες όσο και για τη διατήρηση της ειρήνης στην Εγγύς Ανατολή.
Ο άνθρωπος στον οποίο οφείλεται αυτή η πολύτιμη συμβολή στην ειρήνη δεν είναι άλλος από τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Μουσταφά Κεμάλ Πασά.
Έχω λοιπόν την τιμή ως αρχηγός της Ελληνικής Κυβέρνησης το 1930, όταν η υπογραφή του Ελληνοτουρκικού συμφώνου σηματοδότησε μια νέα εποχή στην πορεία της Εγγύς Ανατολής προς την ειρήνη, να υποβάλλω την υποψηφιότητα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά για την διακεκριμένη τιμή του βραβείου Νόμπελ για την Ειρήνη.
Με βαθύτατη εκτίμηση
Ε. Κ. Βενιζέλος


Άϊντε ντε,γκιαούρηδες!Τις μανάδες σας στον...Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ!

Αφιερωμένο εξαιρετικά στους προδότες της Ελλάδας.Στους...γκιαούρηδες!Στα γιουσουφάκια!Που δέχονται στην εσχάτη να ακούν ότι τους γαμούν τις μανάδες!!!Αφιερωμένο και στον συνεργάτη των Μογγολότουρκων,τον Βαρθολομαίο,που απαίτησε να γίνουν τούρκοι υπήκοοι όλοι οι υφιστάμενοί του!!!(Καλά αυτοί δεν έχουν πρόβλημα)!!!Καλούνται όλες οι μανάδες των γκιαούρηδων να στηθούν στη σειρά...Άϊ-ντε ντε!!!

Ο Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ στο πλευρό της κυρίας Δραγώνα;
Δημοσιεύθηκε από olympiada

Εάν είναι γνήσιο το κείμενο υποστήριξης (και πρέπει να είναι αφού δεν έχει υπάρξει διάψευση από τους υπογράφοντες), τότε η κυρία Δραγώνα ως πρόσωπο διαχρονικά αμοιβόμενο από το Ελληνικό κράτος, όπως και το ΠΑΣΟΚ πρέπει να πάρουν ΑΜΕΣΑ ΘΕΣΗ. Ιδιαίτερα ο Γιώργος Παπανδρέου οφείλει να αποστασιοποιηθεί άμεσα από οποιαδήποτε έμμεση στήριξη επικίνδυνων για τη δημοκρατία, ναζιστικών και απειλητικών κυρηγμάτων ρατσισμού και μίσους.

Εκτός εάν δηλώσεις σαν αυτή: Αν κάποιο μέλος λοξοδρομήσει τον δέρνουν. Στα δικά μας χωριά ξέρουμε ποιοι ψηφίζουν τους γκιαούρηδες. Γιατί λοιπόν δεν τους απομονώνουμε κοινωνικά να δούμε αν θα τολμήσουν να μιλήσουν για τον Σγουρίδη και τον Κοντό και το μουνί της μάνας τους”.

…εκφράζουν τη “Νέα Διακυβέρνηση”. Εδώ και τώρα απαντήσεις και επίσημη τοποθέτηση από την κυβέρνηση. Οφείλουν δε να πάρουν θέση και όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου.

Η κ. Θάλεια Δραγώνα δεν είναι μόνη της στην άνιση μάχη εναντίον των μισαλλόδοξων εθνικιστών που επιβουλεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ακαδημαϊκή της καριέρα και την σταδιοδρομία της στο κυβερνοΠασόκ. Η αφρόκρεμα της διανόησης της πατρίδας μας, αλλά και ξένοι άνθρωποι του πνεύματος, συστρατεύθηκαν στον καλό αγώνα. Στο προοδευτικό διαδικτυακό site politikokafeneio.com αναρτήθηκε κείμενο υπεράσπισης της μητέρας του έθνους, το οποίο φέρει 450 βαριές υπογραφές. Η χαρά μας έγινε διπλή όταν στον αριθμό 446 αντικρίσαμε την υπογραφή ενός δημοσιογράφου του ύψους του Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ.

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί:

Αν δεν έχετε την υπομονή, ιδού η ομιλία του:
“Από το 1974 ως το 2004, αν δείτε πως κατανέμονται οι μειονοτικές ψήφοι της Ξάνθης θα διαπιστώσετε ότι έχουν μειωθεί δραματικά. Το 2004 φτάσαμε στην...συνέχεια στην πηγή...

Ο "θεός" δεν ήταν „σπίτι " του...

Ο "θεός" δεν ήταν „σπίτι" του... είχε άλλες ασχολίες
"Σφαίρα εξ ουρανού" σκότωσε 4χρονο
Ένα 4χρονο αγόρι έχασε τη ζωή του στις Ηνωμένες Πολιτείες, όταν παρακολουθώντας τη λειτουργία στην εκκλησία της πόλης Decatur, στην Georgia, το πέτυχε σφαίρα, προερχόμενη από όπλο, που πυροδοτήθηκε από απόσταση 3 μιλίων.
Σύμφωνα με την Telegraph, o 4χρονος Marquel Peters βρισκόταν με την οικογένειά του μέσα στην εκκλησία, όταν μία σφαίρα, διαπέρασε την οροφή και καρφώθηκε στο κεφάλι του.
Αμέσως, ο μικρός σωριάστηκε στα πόδια των γονιών του, που δεν είχαν συνειδητοποιήσει τι είχε συμβεί και για ποιο λόγο το παιδί έφερε διαμπερές τραύμα στο κεφάλι.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο....

Την "πλήρωσαν "1200 δένδρα...

Ο Ολλανδός Johan Huibers έφτιαξε την κιβωτό του Νώε (με βάση την βίβλο) η οποία στοίχισε 850.000ευρώ. Έχει μήκος 70 μέτρα, 9,60 μέτρα πλάτος και12,70 Meter ύψος (1:2)
Την "πλήρωσαν "1200 δένδρα...

Οι «Σπαρτακιστές»

Η εξέγερση των Σπαρτακιστών
Η ηττημένη στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, Γερμανία, αλλάζει σελίδα στα τέλη του 1918, με την εκθρόνιση του Κάιζερ Γουλιέλμου Β' και την εγκαθίδρυση της λεγόμενης «Δημοκρατία της Βαϊμάρης». Ξεκίνησε με την προσπάθεια οικοδόμησης μιας φιλελεύθερης δημοκρατίας αλλά η αδυναμία συνεργασίας με τους κομμουνιστές, για τους οποίους οι σοσιαλδημοκράτες ήταν "σοσιαλοφασίστες" και κατέληξε με την άνοδο στην εξουσία του Χίτλερ το 1932. Τότε το NSDAP αναδεικνύεται ως το ισχυρότερο κόμμα και κέρδισε τις περισσότερες έδρες στη νέα Βουλή.
Σ' όλο αυτό το διάστημα το καθεστώς βρισκόταν κάτω από την πίεση των άκρων. Η πρώτη αμφισβήτηση ήρθε από τ' αριστερά. Στις 5 Ιανουαρίου του 1919 ξεσπά στο Βερολίνο η εξέγερση των «Σπαρτακιστών», με σκοπό την εγκαθίδρυση κομμουνιστικής διακυβέρνησης στο πρότυπο της Σοβιετικής Ένωσης.
Οι «Σπαρτακιστές» ήταν μία επαναστατική οργάνωση, που δημιουργήθηκε στ' αριστερά του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) στα τέλη του 1914, από την πολωνοεβραία Ρόζα Λούξεμπουργκ (ο σοσιαλιστής βαυαρός πρωθυπουργός Κουρτ Άισνερ ήταν επίσης εβραίος), και τον δικηγόρο Καρλ Λίμπκνεχτ, γιο του ιδρυτή του κόμματος, Λέο Γιόγκισες Κλάρα Τσέτκιν, Φραντς Μέρινγκ. Πήραν το όνομά τους από τον διάσημο σκλάβο της αρχαιότητας Σπάρτακο
Ήταν αντίθετοι στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, καταδίκαζαν τον ιμπεριαλισμό και υποστήριζαν την ταξική πάλη και την επαναστατική δράση των μαζών. Ασκούσαν μεγάλη επιρροή στην εργατική τάξη των γερμανικών μεγαλουπόλεων (Βερολίνο, Στουτγκάρδη, Αμβούργο κ.ά.).
Στις 18 Ιανουαρίου 1917 τέθηκαν εκτός SPD και τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου μαζί με άλλους διαγεγραμμένους σοσιαλιστές ίδρυσαν το Ανεξάρτητο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (USPD). Όταν το SPD και το USPD συνεργάστηκαν για τον σχηματισμό κυβέρνησης μετά την εκθρόνιση του κάιζερ Γουλιέλμου Β' (9 Νοεμβρίου 1918), οι «Σπαρτακιστές» αποχώρησαν και την 1η Ιανουαρίου 1919 ίδρυσαν μαζί με άλλους ανεξάρτητους κομμουνιστές το Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας (KPD).
Πέντε μέρες αργότερα εξεγείρονται, παρά την αντίθεση της Λούξεμπουργκ, που πιστεύει ότι οι συνθήκες δεν είναι ώριμες για προλεταριακή επανάσταση.. Θεωρεί την εξέγερση πρόωρη. Η τάξη ακόμη έχει σοβαρές αυταπάτες και δεν έχει σπάσει από την SPD . Η συμβουλή προς τους επαναστατημένους εργάτες του Βερολίνου ήταν να αυτοσυγκρατηθούν. Η εξέγερση συντρίβεται μέσα σε δέκα μέρες από τους σοσιαλδημοκράτες του καγκελαρίου Φρίντριχ Έμπερτ, που είχαν τη συνδρομή υπολειμμάτων του αυτοκρατορικού στρατού και ακροδεξιών παραστρατιωτικών ομάδων.
Εκατοντάδες «Σπαρτακιστές» εκτελούνται. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ συλλαμβάνονται και δολοφονούνται κατά τη διάρκεια της ανάκρισης (15 Ιανουαρίου 1919).
Ο Καρλ Λίμπκνεχτ έγραψε την ημέρα που έμελλε να δολοφονηθεί:
«Οι χαμένοι του χθες θα είναι οι νικητές του αύριο, καθώς θα έχουν μάθει από την ήττα».
Οι επιχειρήσεις καταστολής συνεχίστηκαν έως τον Μάρτιο, με τη δολοφονία και άλλων ηγετικών στελεχών των «Σπαρτακιστών».
Παρά την εγκαθίδρυση μιας βραχύβιας Δημοκρατίας των Σοβιέτ στη Βαυαρία (6 Απριλίου - 1 Μαΐου 1918), με την αποτυχία της εξέγερσης των «Σπαρτακιστών» το γερμανικό επαναστατικό κίνημα υπέστη ανεπανόρθωτο πλήγμα.
“Αν το πλήθος είχε αρχηγούς αποφασισμένους, που ήξεραν τι ήθελαν, αντί να έχει καλούς ρήτορες, θα είχε γίνει κυρίαρχο του Βερολίνου εκείνη τη μέρα, γύρω στο μεσημέρι”
Ποιος τους φταίει;
Επεξεργασία κειμένου απο την πηγή...