21 Δεκεμβρίου 2009

Ο Χριστός εκλάπη ή πέταξε;


Μάλλον...μπερδεύτηκε και "αναστήθηκε" πριν..."γεννηθεί"!!!

Αποφυλακίστηκε...έκλεψε...αφέθηκε ελεύθερος από τον εισαγγελέα και αμέσως μετά...ξαναέκλεψε!Είμαστε απροστάτευτοι.

Γύφτος είναι ο διαρρήκτης!Γι αυτό και η "προστασία" του από το κράτος!
Πλέον δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία περί του ποιοί είναι οι πολίτες αυτού του κρατιδίου!Βρίσκονται στο απυρόβλητο,έχουν το αφορολόγητο,κρατούν στα χέρια τους το παραεμπόριο,δεν πληρώνουν ΦΠΑ,δεν πληρώνουν ΕΤΑΚ,κλέβουν τους πάντες και τα πάντα...Δείτε σχετικά...Οι Γύφτοι,η καταγωγή τους,οι προστάτες τους και η αποστολή τους!

Άρπαξε γυναικείες τσάντες αλλά… άδειες!

Συντάκτης Παναγιώτης Πεντάζος
19.12.09

Πέντε γυναικείες τσάντες, που περιείχαν μόνο κάποια προσωπικά αντικείμενα και όχι χρήματα, άρπαξε ένας 37χρονος, ο οποίος μπήκε από ανασφάλιστη πόρτα σε μονοκατοικία στην Ανδραβίδα την ώρα που το ζευγάρι κοιμούνταν. Μάλιστα, για τον 37χρονο αρχικά όλα πήγαιναν καλά, αφού ο γιος του ζευγαριού, σύμφωνα με πληροφορίες, έβλεπε τηλεόραση και δεν τον αντελήφθη, ενώ εκείνη την ώρα λειτουργούσε και το πλυντήριο! Όμως, εκτός του ότι δεν βρήκε χρήματα, λίγο αργότερα συλλαμβάνονταν όχι μόνο ο ίδιος, αλλά και ένας φίλος του, ο οποίος ήταν φυγόδικος!

Όλα συνέβησαν χθες στις 2 περίπου τα ξημερώματα. Ο 37χρονος, που έχει απασχολήσει επανειλημμένως τις αστυνομικές αρχές κυρίως για κλοπές και διαρρήξεις, μπήκε από ξεκλείδωτη πόρτα κουζίνας στην μονοκατοικία.Το ζευγάρι κοιμούνταν, ενώ ο γιος τους έβλεπε στο δωμάτιο του τηλεόραση, σύμφωνα πάντα με πληροφορίες. Ο 37χρονος έφτασε στο σαλόνι και σε κάποιο σημείο ήταν κρεμασμένες οι πέντε δερμάτινες τσάντες. Χωρίς... να το σκεφτεί, τις άρπαξε και εξαφανίστηκε. Λίγο αργότερο ο γιος αντελήφθη ότι κάτι είχε συμβεί και τελικά διαπιστώθηκε ότι κάποιος είχε μπει στο σπίτι και είχε πάρει τις τσάντες.Το γεγονός καταγγέλθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα Ανδραβίδας και τότε ξεκίνησαν οι έρευνες. Οι αστυνομικοί πήγαν και στον καταυλισμό τσιγγάνων στην περιοχή της Ανδραβίδας, όπου και διαπίστωσαν ότι ο 37χρονος είχε μπει στην συγκεκριμένη κατοικία.Μαζί του ήταν και ένας αθίγγανος, ο οποίος ήταν φυγόδικος και αναζητούνταν και έτσι συνελήφθησαν και οι δύο. Χθες το μεσημέρι οδηγήθηκαν στην Εισαγγελέα Αμαλιάδας. Στον 37χρονο ασκήθηκε ποινική δίωξη και ο ίδιος ζήτησε προθεσμία για να απολογηθεί την Δευτέρα, ενώ ο φυγόδικος, πήρε τον «δρόμο» για τις φυλακές.

Εφημ. ΠΡΩΤΗ Πύργου Ηλείας

Φίμωση στο Διαδίκτυο!


Τι τρέχει τις τελευταίες ημέρες;Γιατί τέτοια πρεμούρα;

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΦΙΜΩΣΗΣ ΤΟΥ ΜΠΛΟΚΕΡ ΑΘΗΝΑΙΟΥ ΑΠΟ ΑΥΤΟΑΠΟΚΑΛΟΥΜΕΝΟ ΑΛΒΑΝΟ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ..ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΜΠΛΟΚΕΡ ΤΩΡΑ...Διαβάστε στο...ΚΡΙΣΑΙΟΝ

Κλειστό λόγω επίθεσης...http://www.epanellinismos.com/

Κι αυτό κλειστό...!http://www.gamato.info/

Υπόθεση «Πατσίφικο»




Οι παρεμβάσεις των μεγάλων δυνάμεων στα εσωτερικά της χώρας μας ξεκίνησαν αμέσως σχεδόν με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους, εξαιτίας και του τρόπου που επετεύχθη η απελευθέρωση του Γένους. Ένα τέτοιο γεγονός ήταν η υπόθεση Πατσίφικο και τα επακολουθήσαντα «Παρκερικά».

Τον Απρίλιο του 1849, κατά τη διάρκεια των εορτών του Πάσχα, απαγορεύθηκε από τις αρχές το έθιμο του καψίματος του Ιούδα. Εξαγριωμένοι Αθηναίοι επέδραμαν επί της οικίας ενός εβραίου τυχοδιώκτη, ονόματι Δαβίδ Πατσίφικο*, στην οδό Καραϊσκάκη στου Ψυρρή, προξενώντας ασήμαντες ζημίες. Μία άλλη εκδοχή αναφέρει ότι το περιστατικό έγινε τη Μεγάλη Παρασκευή κατά την περιφορά του Επιταφίου του Αγίου Φιλίππου, όταν ο Πατσίφικο προκάλεσε τους πιστούς.

Ο Πατσίφικο, που είχε διατελέσει πρόξενος της Πορτογαλίας (;!) στην Αθήνα, αλλά είχε απαλλαγεί των καθηκόντων του λόγω καταχρήσεων, εστράφη κατά της ελληνικής κυβερνήσεως και ζήτησε αποζημίωση 888.736 δραχμών και 57 λεπτών. Ο πανούργος τυχοδιώκτης έβαλε στο παιγνίδι και την Αγγλία, αφού, εν τω μεταξύ, είχε αποκτήσει τη βρετανική υπηκοότητα. Η πονηρή «Αλβιών», που ανταγωνίζετο Γαλλία και Ρωσία στην περιοχή, ζήτησε την καταβολή του υπέρογκου ποσού στον υπηκόο της.

Η κυβέρνηση Κριεζή αρνήθηκε και η Αγγλία διέταξε στις 3 Ιανουαρίου του 1850 τον ναύαρχο Ουίλιαμ Πάρκερ να επιβάλλει ναυτικό αποκλεισμό στον Πειραιά και τα κυριότερα ελληνικά λιμάνια.

Η Ελλάδα υπέστη ανυπολόγιστες ζημίες, ιδίως οι έμποροι και οι ναυτιλλόμενοι, ενώ σημαντικά ήταν και τα προβλήματα επισιτισμού στην πρωτεύουσα.

Η σθεναρή στάση του βασιλιά Όθωνα συσπείρωσε το λαό, που με ψυχραιμία και καρτερικότητα αντιμετώπισε την αγγλική πρόκληση. Ο αποκλεισμός ήρθη τελικά στις 15 Απριλίου του 1850, μετά και από την αντίδραση Γαλλίας και Ρωσίας, τα συμφέροντα των οποίων είχαν πληγεί από τον αποκλεισμό. Το θέμα Πατσίφικο παραπέμφθηκε τελικά σε διαιτησία και η αποζημίωση που του επιδικάσθηκε ήταν μόλις 3.750 δραχμές, ποσό, όμως, σημαντικό για το φτωχό ελληνικό κράτος εκείνη την εποχή. . Έτσι αφενός η ελληνική κυβέρνηση κατέβαλε στον Πατσίφικο το ποσόν των 3.750 δραχμών και αφετέρου επεστράφη σε αυτήν το υπόλοιπο ποσό εκ 330.000 δραχμών που είχε εν τω μεταξύ καταθέσει στην Αγγλία, ως εγγύηση. Δηλαδή η ελληνική κυβέρνηση αγόρασε με το ποσόν των 3.750 δραχμών τα χρήματα της (υπόλοιπο ποσό εκ 330.000 δραχμών)...! Η προσπάθεια πτώχευσης του Ελληνικού Κράτους έχει παλαιότατη παράδοση...

*Διαμένων έν τη όδω Καραϊσκάκη της συνοικίας Ψυρρή έγένετο παραίτιος όχλοκρατικού επεισοδίου εις βάρος του λόγω ασεβείας του ην έπεδείξετο κατά τήν έκφοράν του Επιταφίου του Ίερού ναού 'Αγίου Φιλίππου καί της έπακολουθησάσης κατ' έθιμον καύσεως ομοιώματος τον Ιούδα. Εκ της επιθέσεως του πλήθους υπέστη μικρός καταστροφάς ή οικία του, μόλις δέ διεσώθη ό ίδιος της μανίας του πλήθους καταφυγών εις τήν άγγλικήν πρεσβείαν, ώς προσκτησάμενος έν τω μεταξύ την άγγλικήν υπηκοότητα. Λόγω τον μίσους όπερ έτρεφε κατά τον βασιλέως "Οθωνος ό τότε υπουργός των 'Εξωτερικών της 'Αγγλίας Πάλμεστρον, έζητήθη παρά της 'Ελληνικής κνβερνήσεως άποζημίωσις διά τάς προσγενομένας ζημίας εις βάρος του Πατσίφικο, έκ δραχμών 888.736 καί 57 λεπτών. Επειδή ή κυβέρνησις δέν συνήνεσεν εις τούτο, διετάχθη ναυτικός αποκλεισμός τής χώρας. (Βλέπε λέξιν Παρκερικά). Έπεμβάσει των Μεγάλων Δυνάμεων Ρωσίας καί Γαλλίας ώρίσθη επιτροπή διαιτησίας, ήτις έξηκρίβωσεν ότι όλόκληρον τό ποσόν τής ζημίας του Πατσίφικο ανήρχετο μόνον εις 3.750 δραχμάς, αίτινες κατεβλήθησαν αυτώ, έπιστραφέντος εις τήν έλληνικήν κυβέρνησιν τού υπολοίπον ποσού έκ 330.000 δρχ. όπερ έν συνόλω είχε καταθέσει αύτη ώς έγγύησιν προς άρσιν τού ναυτικού αποκλεισμού»!
('Εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ, τόμ. 15ος, σελ. 623, λ. «Πατσίφικο»)

Τι απέγινε ο Δαβίδ Πατσίφικο; προσκολλήθηκε στο κύκλο της Δούκισσας της Πλακεντίας που έζησε για κάποιο διάστημα με βοηθήματά της. Στη συνέχεια επιδόθηκε στη τοκογλυφία με άγνωστους (;) πόρους.

Το 1849 πρωθυπουργός στην Αγγλία ήταν ο εβραίος Μπένιαμιν Ντισραελι (Ντισραελι σημαίνει του Ισραήλ) ο γνωστός Beaconsfield.

Πηγές: http://www.sansimera.gr/articles/51, http://antipliroforisi.blogspot.com/2009_01_01_archive.html,Βικιπαίδεια, 'Εγκυκλοπαίδεια ΗΛΙΟΣ

20 Δεκεμβρίου 2009

Τις πταίει; ... . Αλλού έγκειται το κακόν και εκεί πρέπει να ζητηθή η θεραπεία...



Το κείμενο (του Χαρίλαου Τρικούπη) γράφηκε στις 29-6-1871...

Αφ΄ ότου κατά το 1868 εγκαθιδρύθη η αρχή των κυβερνήσεων της μειοψηφίας, παν νέον βήμα της εξουσίας μαρτυρεί περί του σκοπού, εις ον αύτη αποβλέπει. Αψευδής δε απόδειξις του διενεργουμένου σχεδίου και αι άρτι διεξαχθείσαι βουλευτικαί εκλογαί.

Βιαιότερον και αδεξιότερον μετήλθον τα υπουργεία του κ. Βούλγαρη τας κυβερνητικάς επεμβάσεις, υπουλώτερον δε και επιτυχέστερον τα του κ. Ζαϊμη και του κ. Δεληγεώργη. Κατ΄ ουσίαν όμως επίσης κακοήθης υπήρξεν υφ΄ όλα τα από του 1868 και μέχρι της σήμερον υπουργεία η της κυβερνήσεως και τας εκλογάς ενέργεια. Ο κ. Βούλγαρης, ο κ. Ζαϊμης, ο κ. Δεληγεώργης υπήρξαν όργανα μιας και της αυτής πολιτικής, εκτελεσταί ενός και του αυτού σχεδίου. Ουδείς αυτών εκλήθη εις την εξουσίαν καθ΄ υπόδειξιν των αντιπροσώπων του Έθνους, ουδείς αυτών εξεπροσώπευσεν εν τη αρχή τας ευχάς του Έθνους. Και οι τρεις υπήρξαν πρόεδροι προσωπικής κυβερνήσεως, τουτέστιν υπηρέται μιας και της αυτής θελήσεως ενεργούσης, οτέ μεν δια τούτου, οτέ δε δι΄ εκείνου. Ουδεμίαν ηθικήν ευθύνην φέρει το Έθνος επί τη διαγωγή των προσώπων τούτων. Αν προήγοντο οι ειρημένοι πολιτευταί εις την εξουσίαν δια της ψήφου της Βουλής, η παράλυσις της διοικήσεως και η παρ΄ αυτών, ως εκλεκτών του Έθνους κατάχρησις της εξουσίας κατά τας εκλογάς προς παραβιασμόν της συνειδήσεως των εκλογέων ηδύνατο να εκληφθή ως ένδειξις της ανικανότητος του ελληνικού λαού προς την αυτοδιοίκησιν. Αλλ΄ η διοικητική καχεξία και τα κατά τας εκλογάς όργια δεν είνε έργον εξουσίας εκπροσωπούσης την πλειοψηφίαν της Βουλής και, επομένως, ευθυνούσης δια των πράξεων της το Έθνος. Είνε έργον ανθρώπων οφειλόντων την υπουργικήν αυτών ύπαρξιν εις μόνην την απόλυτον χρήσιν της εν τω Συντάγματι αναγεγραμμένης υπέρ του Στέμματος προνομίας του διορισμού και της παύσεως των υπουργών. Ο κ. Βούλγαρης, οτέ μετά την αποσύνθεσιν της εν τη τελευταία Βουλή συμμαχίας των κομμάτων εκλήθη εκ νέου εις την εξουσίαν και έλαβε την διάλυσιν της Βουλής, μόλις δώδεκα αριθμεί φίλους εν τη Βουλή. Επτά ηρίθμει φίλους ο κ. Δεληγεώργης, ότε εγένετο Πρωθυπουργός κατά το 1872 και διέλυσεν την τότε Βουλήν. Μόλις δε είκοσι πέντε βουλευτών προϊστατο ο κ. Ζαϊμης προ της εν έτει 1869 διαλύσεως της Βουλής. Παν άλλο άρα δύνανται να θεωρηθώσιν τα παρ΄ αυτών σχηματισθέντα υπουργεία ή ως εθνικά, η δε διαγωγή τοιούτων υπουργείων ουδόλως δικαιολογεί μομφάς, κατά του Έθνους, προκαλεί μόνον σκέψεις περί της καταχρήσεως της συνταγματικής προνομίας του διορισμού και της παύσεως των Υπουργών.

Η προνομία αύτη εις ουδένα επάγεται εν τω Συντάγματι ρητόν όρον. Υπόκειται όμως εις τους εκ των πραγμάτων περιορισμούς τους προκύπτοντας εκ των επίσης υπό του Συντάγματος καθιερουμένων δικαιωμάτων της Βουλής. Προς την εκμηδένησιν των περιορισμών τούτων ου μόνον επετράπη, αλλά και ανήχθη εις πολιτικόν δόγμα, η επέμβασις της κυβερνήσεως εις τας εκλογάς. Αν ο λαός εξέλεγεν ελευθέρως τους αντιπροσώπους του δε θα ήτο εφικτός ο σχηματισμός υπουργείων προσωπικών, διότι η Βουλή δια της ενασκήσεως των ιδίων αυτής προνομιών ήθελε καταστήσει αναπόδραστον τον σχηματισμόν υπουργείου απολαύοντος της εμπιστοσύνης της πλειονοψηφίας αυτής. Ίνα μη συμβή τούτο και έχη ο τόπος κυβέρνησιν ιδίαν υπηρετούσαν την πολιτικήν του Έθνους, απεφασίσθη κατά ξενικήν εισήγησιν, εν τέλει του έτους 1867, η πτώσις του καθ΄ όλον το έτος εκείνο κυβερνήσαντος αληθώς κοινοβουλευτικού υπουργείου, η αντικατάστασις αυτού δι΄ άλλου εκ της μειονοψηφίας της Βουλής και η διάλυσις της Βουλής παρακολουθουμένη υπό επεμβάσεων κατά τας εκλογάς προς μετατροπήν της μειονοψηφίας εις πλειονοψηφίαν. Έκτοτε η πολιτική αύτη, η εκμηδενίσασα το κοινοβουλευτικόν πολίτευμα εν Ελλάδι, εξακολουθεί λειτουργούσα. Η δε τελευταία διάλυσις της Βουλής και αι γενόμεναι εκλογαί ενδεικνύουσιν ότι θα εξακολουθή αναπτυσσόμενη, έως ου φέρει τα πράγματα εις την μοιραίαν αυτών καταστροφήν.

Διατελούμεν ήδη θεαταί του ελεεινού εκλογικού δράματος, όπερ κατά το 1868 παρίσταται περιοδικώς από της σκηνής του ημετέρου κράτους. Αμέσως μετά την διάλυσιν της τελευταίας Βουλής, αντί να ίδωμεν τους πολιτευομένους σπεύδοντας προς τας επαρχίας αυτών, όπως προκαλέσωσι την υπέρ αυτών ψήφον του λαού, είδομεν απ΄ εναντίας τους αξιούντας να αντιπροσωπεύσωσι τας επαρχίας σπεύδοντας εις Αθήνας όπως λάβωσιν ενταύθα το χρίσμα της υπουργικής υποψηφιότητας. Εκτός ολιγίστων, μοναδικών ίσως εξαιρέσεων, πάντες ελησμόνησαν και πολιτικάς σχέσεις και ατομικήν αξιοπρέπειαν εκλιπαρούντες την άνωθεν κατά τας εκλογάς αντίληψιν, η δε κυβέρνησις κατήρτιζε, διέλυε, μετερρύθμιζε τους επαρχιακούς συνδυασμούς ως ληδεμών της ψήφου του λαού. Ήρξατο η δευτέρα πράξις και είδομεν τους υπουργικούς υποψηφίους επανερχομένους εις τας επαρχίας και κύπτοντας υπό το βάρος των προς τους εκλογείς υπουργικών δώρων, είδομεν την υπηρεσίαν όλην ανάστατον, τον στρατόν εις πλήρη παράλυσιν υπακούοντα από του διοικητού έως του εσχάτου στρατιώτου εις τα νεύματα του υπουργικού υποψηφίου και γενόμενον το όργανον της καταπατήσεως του νόμου και των ελευθεριών του πολίτου. Ήδη λαμβάνομεν αλληλοδιαδόχως τας απαισίας ειδήσεις περί της τρίτης πράξεως, καθ΄ ην τελούνται αυτούσια κατά την ψηφοφορίαν τα εκλογικά όργια. Μετ΄ ολίγον θα παρασταθεί η τετάρτη πράξις, ότε κατά τας εξελέγξεις θα εκτυλιχθώσιν επισήμως αι τελευταίαι ασχημίαι και, κατά τα εθισμένα, θα διαπραχθώσι βεβαίως και ήδη νέαι εν αυτώ τω βουλευτικώ περιβόλω χείρονες των πρώτων, και ταύτα πάντα όπως παρασκευασθή η υστάτη πράξις της συγκροτήσεως Βουλής φερούσης τον εξωτερικόν τύπον της αντιπροσωπείας του Έθνους και αναδεχθησομένην εν ονόματι του Έθνους την ευθύνην των ανοσιουργημάτων των προσωπικών κυβερνήσεων. Αηδιάζοντες και αγανακτούντες επί τω θεάματι, του οποίου παριστάμεθα θεαταί, και βλέποντες την γενικήν κατάπτωσιν του φρονήματος των πολιτευομένων, διστάζομεν επί στιγμήν και ερωτώμεν ημάς αυτούς, μη τυχόν αληθώς πταίει το Έθνος; Θαρρούντες όμως απαντώμεν, το Έθνος δεν πταίει. Μετά τα παθήματα του 1862, τίθεται εκ νέου εις το Έθνος το δίλημμα της υποταγής εις την αυθαιρεσίαν ή της επαναστάσεως. Είνε το Έθνος καταδικαστέον διότι δεν σπεύδει να παραδεχθή το δεύτερον.

Καλούνται εις την εξουσίαν κυβερνήσεις αποκρουόμεναι παρά της πλειοψηφίας του Έθνους, χορηγείται εις αυτάς η διάλυσις της Βουλής και συνάμα παν μέσον επηρεασμού των συνειδήσεων του λαού και νοθεύσεως των εκλογών, και λέγομεν ύστερον, ότι πταίει ο λαός δια την τοιαύτην κατάστασιν. Τι δύναται ο λαός κατ΄ αυτής; Ουδέν άλλο ή να επαναστατήση. Αλλά τις ο δυνάμενος να κατακρίνη ευλόγως τον λαόν διότι την επανάστασιν θεωρεί ως έσχατον καταφύγιον, και πριν ή προέλθη εις αυτήν ζητεί να ίδη εξαντλούμενα όλα τα προληπτικά μέσα; Αν δεν πταίει ο λαός, πταίουν οι πολιτευόμενοι, λέγουσιν οι άλλοι, και η εξαχρείωσις αυτών ευθύνει το Έθνος, αφού ούτοι εις το Έθνος ανήκουσιν. Απαντώμεν, ότι η διαγωγή των πολιτευομένων υα ηύθυνε το Έθνος, αν η Ελλάς αυτοδιοικείτο, αλλ΄ αφού δια της διαστροφής του Συντάγματος και της εικονικότητος της Βουλής κυβερνάται πράγματι η Ελλάς ως μοναρχία απόλυτος, επόμενον ήτο να καταστώσι και οι πολιτευόμενοι οποίους διαπλάττει αυτούς το νόθον καθεστώς. Όστις των πολιτευομένων δεν ασπάζεται τα γινόμενα ουδέν άλλο δύναται να πράξη ή να παύση πολιτευόμενος αφού κατά το παρ΄ ημίν καθεστώς ουδέν υφίσταται δι΄ αυτού στάδιον εννόμου και εντίμου ενεργείας. Οι πολιτευόμενοι είνε πλάσματα του επικρατούντος εν τη πολιτεία στοιχείου, το δε Έθνος ου μόνον δεν είνε το επικρατούν στοιχείον εν τη πολιτική, αλλ΄ εικονικήν μόνον έχει μετοχήν εις αυτήν. Η ευθύνη άρα επί τοις συντελουμένοις ανήκει άπασα εις το στοιχείον εις το οποίον δια της διαστροφής των συνταγματικών ημών θεσμών συνεκεντρώθη ολόκληρος η εξουσία.

Αλλ΄ εκτός της επαναστάσεως, την οποίαν άπαντες αποτροπιαζόμεθα, δεν υπάρχει άρα άλλο μέσον θεραπείας; Παρ΄ άλλαις συνταγματικαις επικρατείαις καταστέλλονται και προλαμβάνονται αι καταχρήσεις της εξουσίας δια δυνάμεως ανωτέρας και αυτής της επαναστάσεως, δια της ηθικής εκδηλώσεως της κοινής γνώμης. Υπάρχει και παρ΄ ημίν κοινή γνώμη, ως πολλάκις απεδείχθη και οσάκις εκτάκτως εξεδηλώθη, επέφερεν ασφαλώς τα αποτελέσματα αυτής. Αλλ΄ η κανονική εκδήλωσιςτης κοινής γνώμης προϋποθέτει χρόνο τινα κοινοβουλευτικού βίου, η δε Ελλάς από του 1844, ότε το πρώτον εσυνταγματίσθη, και έως της σήμερον, μόνον επί εν έτος, ήτοι κατά το 1867, εβίωσε κοινοβουλευτικώς. Είνε άρα η κονή γνώμη αδιοργάνωτος και ελλείπει αφ΄ ημών ο σπουδαιότατος ούτος φραγμός κατά των καταχρήσεων των προνομιών. Παρήγορον όμως φαινόμενον μαρτυρούν της κοινής γνώμης την ανάπτυξιν παρ΄ ημίν παρουσιάζει η εκλογή της πρωτευούσης. Ο λυσσώδης πόλεμος, ον εκήρυξε κατά της εκλογής του Τιμολέοντος Φιλήμονος Αυλή και Υπουργείον, διετράνωσαν την αληθή έννοιαν της υποψηφιότητος αυτού. Ο κ. Φιλήμων εξέθηκε κάλπην ουχί εν ιδίω ονόματι, αλλ΄ ως αντιπρόσωπος ιδέας, διο απέσχε συστηματικώς από πάσης ατομικής ενεργείας κατά την εκλογήν. Οι θιασώται της ιδέας, ην εκπροσωπεί η κάλπη του κ. Φιλήμονος, έπραξαν υπέρ αυτού όσα οι άλλοι υποψήφιοι απανταχού του κράτους ανεξαιρέτως είνε ηναγκασμένοι να πράττωσιν αυτοί υπέρ εαυτών. Οποία δε η ιδέα; Ο κ. Φιλήμων δια του “Αιώνος” υπερεμάχησεν εκθύμως υπέρ πολλών εθνικών ζητημάτων. Κατήγγειλε τας καταχρήσεις των προνομιών του Στέμματος, τας προσωπικάς κυβερνήσεις, τας αδικαιολογήτους διαλύσεις των Βουλών, τας επεμβάσεις των διαφόρων υπουργείων εις τας εκλογάς, την μεγάλην λαυρεωτικήν φενάκην την απολήξασαν εις την δια της κυβερνήσεως λήστευσιν του λαού, την ελευθερίαν του βουλευτικού βήματος προσβληθείσαν εν τω προσώπω του κ. Λομβάρδου, την εθνικήν αξιοπρέπειαν πάσχουσαν εκ της παρεισαγωγής εις την Αυλήν προσώπων δυνάμει διορισμού ξένου Ηγεμόνος. Πάντα ταύτα συντελούσιν εις τον καταρτισμόν της ιδέας, ην εκπροσωπεί η κάλπη του κ. Φιλήμονος και της οποίας η αληθής και υψηλή έννοια ουδένα λανθάνει. Η ιδέα αύτη μανιωδώς πολεμηθείσα παρά της εξουσίας ήρατο νίκην επιφανή. Χαίρομεν δια τον κ. Φιλήμονα, εις ον ανοίγεται στάδιον αντάξιον της ικανότητος του, χαίρομεν δια το βήμα της Βουλής, αφ΄ ου θέλει ηχήσει φωνή φιλελευθέρα και τολμούσα να λέγη όλην την αλήθειαν, αλλ΄ ιδίως αγαλλόμεθα διότι η νίκη του κ. Φιλήμονος είνε άθλον ειρηνικόν της κοινής γνώμης και, ως ελπίζομεν, σπουδαία απαρχή γενικωτέρας αυτής εκδηλώσεως. Οι δούλοι λαοί κυμαίνονται μεταξύ ανοχής της αυθαιρεσίας και συνωμοσίας. Ίδιον των ελευθέρων λαών είνε δι΄ ειρηνικών μέσων να επιβάλλωσιν εις τους άρχοντας τον προς αυτούς σεβασμόν. Ειρηνικοτέρα, νομιμωτέρα, αλλά και τρανοτέρα εκδήλωσις της γενομένης δια της ψήφου του λαού της πρωτευούσης υπέρ του κ. Φιλήμονος δεν ηδύνατο να υπάρξη. Θα νοηθή άρα η σημασία αυτής; Το ευχόμεθα, αλλά δεν το ελπίζομεν. Που δυνάμεθα να στηρίξωμεν τοιαύτην ελπίδαν; Οσάκις παρέστησαν δυσχέρειαι και εγένοντο υποχωρήσεις, αύται δεν ήσαν σπουδαίαι, αλλ΄ απέβλεπον μόνον εις τον εξαγορασμόν των καιρών και εις την επίρριψιν της ευθύνης εις άλλους. Τοιαύται υποχωρήσεις βλάπτουσι και τον δίδοντα και τους λαμβάνοντας. Ουδείς απατάται περί την έννοιαν αυτών και η αληθής ηθική ευθύνη μένει εν τη συνειδήσει του Έθνους όπου ανήκει. Τούτο προσεπιμαρτυρεί η εκλογή του κ. Φιλήμονος.

Ίνα επέλθη θεραπεία, πρέπει να γίνη ειλικρινώς αποδεκτή η θεμελιώδης αρχή της κοινοβουλευτικής κυβερνήσεως, ότι τα υπουργεία λαμβάνονται εκ της πλειονοψηφίας της Βουλής. Τα όργανα της νυν και των πρώην προσωπικών κυβερνήσεων, αι εφημερίδες των κ. Βούλγαρη, Ζαϊμη και Δεληγεώργη, ανακινήσασαι εσχάτως το ζήτημα τούτο, εκθύμως υπερεμάχησαν υπέρ του δικαιώματος του Στέμματος να καλή εις τα πράγματα την μειονοψηφίαν της Βουλής. Ότι τούτο δεν αντίκειται εις το γράμμα του Συντάγματος, ουδείς αντιλέγει, επίσης αδύνατον να αρνηθή τις ότι προσκρούει εις την όλην οικονομίαν του Συντάγματος και ότι καθιστά αδύνατον την λειτουργίαν του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος. Θεμέλιον του πολιτεύματος τούτου είνε η ύπαρξις δυο κομμάτων εν τη Βουλή, τούτο δε αναγνωρίζουσι και αυτοί οι θιασώται της προσωπικής κυβερνήσεως, αλλά το αναγνωρίζουσιν μόνον, ίνα ονειδίσωσιν την Βουλήν επί τω καταμερισμώ αυτής εις πολλά κόμματα. Πόθεν όμως ο πολλαπλασιασμός των κομμάτων; Ουχί άλλοθεν ειμή εκ της προσηλώσεως εις την Εξουσίαν των μειονοψηφιών; Ποιον κόμμα αποφασίζει να συγχωνευθεί μετ΄ άλλων προς καταρτισμόν πλειονοψηφίας, όταν αποτέλεσμα της θυσίας του ταύτης είνε ο αποκλεισμός του από της εξουσίας, ενώ μένον εν μειονοψηφία έχει την ελπίδαν να κληθή εις την αρχήν, να λάβη την διάλυσιν της Βουλής και να διευθύνη κατά το δοκούν τας εκλογάς; Ενόσω η βασιλεία προσφέρει την εξουσίαν, την διάλυσιν και τας επεμβάσεις ως βραβείον εις τας εν τη Βουλή μειονοψηφίας, θα πολλαπλασιάζωνται επ΄ άπειρον οι μνηστήρες της αρχής. Όταν όμως αποφασίση ειλικρινώς να δηλώση ότι μόνον την πλειονοψηφίαν καλεί εις την εξουσίαν, ουδεμία αμφιβολία ότι εν Ελλάδι, όπως και αλλαχού, δε θα μείνει επί πολύ έκθετον το επίζηλον τούτο γέρας, αλλά θα συνεννοηθώσιν αι μειονοψηφίαι περί των επιβαλλομένων εις εκάστην υποχωρήσεων όπως συγχωνευθώσιν εις πλειονοψηφίαν. Δεν πταίει άρα το πολίτευμα, δεν πταίουσιν οι αντιπρόσωποι του Έθνους, δεν πταίει το Έθνος, αν η Βουλή είνε κατατετμημένη εις πολλά κόμματα και δεν έχει έτοιμην πλειονοψηφίαν, όταν ζητηθή. Ας αφεθή να λειτουργήση το πολίτευμα εν τη βεβαιότητι ότι εκ της πλειονοψηφίας της Βουλής μορφούται η κυβέρνησις, και ταχέως θα ίδωμεν την Βουλήν συντασσομένην εις δύο κόμματα. Ουδέν των θεμελιωδών ζητημάτων, άτινα εν Γαλλία ή Ιταλία διαιρούσι τους ποίτευομένους εις πολλά κόμματα έχομεν εν Ελλάδι. Τα πολλά κόμματα παρ΄ ημίν είνε αποτέλεσμα της προσκλήσεως των μειονοψηφιών εις την εξουσίαν. Η ευθύνη άρα πάσης της καταστάσεως ταύτης ανήκει εις τους παραβιάζοντας την κοινοβουλευτικήν αρχήν του σχηματισμού των κυβερνήσεων εκ της πλειονοψηφίας της Βουλής.

Αθυμούντες επί τη καταστάσει εις ην περιήλθον τα της πολιτείας και άτινα ζωηρότερον αισθανόμεθα ήδη υπό τας εντυπώσεις των επιτελουμένων τη εισηγήσει της κυβερνήσεως και παρά των οργάνων αυτής εκλογικών οργίων, ηθελήσαμεν να εξετάσωμεν μήπως ημείς πταίομεν, όπως εν ημίν αυτοίς αναζητήσωμεν την θεραπείαν. Αλλ΄ η ειλικρινής μελέτη του θέματος μας ήγαγεν εις το αλάνθαστον συμπέρασμα ότι δεν πταίει το Έθνος. Αλλού έγκειται το κακόν και εκεί πρέπει να ζητηθή η θεραπεία.

18 Δεκεμβρίου 2009

Εμβόλιο και ποδόσφαιρο


Οι ποδοσφαιριστές Demba Ba Timo Hildebrand και Marvin Compper της ομάδος 1899 Hoffenheim στην Γερμανία προβλήθηκαν από την νέα γρίπη Η1Ν1 . Προηγουμένως διαφήμιζαν το εμβόλιο.
Οι ίδιοι δεν έκαναν...

μήπως....καλύτερα γριπωμένοι παρά ανάπηροι;



100 Jews of Hollywood


περισσότερα ... με θέμα Το Εβραίοκρατούμενο Χόλυγουντ και τα ΜΜΕ

Σώσον Κύριε τις Παρθένες σου...

Αδαμαντινή, Καλλιρόη, Χαρίκλεια, Πηνελόπη, Κλειώ, Θάλεια, Μαριάνθη, Ευτέρπη, Τερψιχόρη, Ουρανία, Κλεονίκη, Σαπφώ, Ερατώ, Πολύμνια, Δωδώνη, Αθηνά, Τρωάδα, Κλεοπάτρα, Κοραλία, Καλλίστη, Θεονόη, Θεανώ, Ασπασία, Πολυνίκη, Διόνη, Θεοφάνη, Ερασμία, Ερμηνεία, Αφροδίτη, Μαργαρίτα, Αντιγόνη, Πανδώρα, Χάιδω, Λάμπρω, Μόσχω, Αρηβοΐα, Θεονύμφη, Ακριβή, Μελπομένη και Ελπινίκη.



Αγιογραφία διαμάντι της ορθοδοξίας μας μιας και έχει ντουζίνες αγίες που μαρτυρησαν υπό το όνομα 40 παρθένες. Τώρα αν τα ονοματά τους σας θυμίζουν μούσες, χάριτες, ποιήτριες, ωκαιανίδες και άλλα ονόματα της ελληνικής αρχαιότητας ΑΠΑΤΑΣΘΑΙ!
Είναι ΟΛΕΣ χριστιανές παρθένες!
Μεγάλη τιμή νοιώθει δε το βρομιστεράκι που είναι μία από τις σαράντα και έχει ΚΑΙ χριστιανικήν εορτήν!
†Θαύμαν†



υπό Can - Vitamin C

Πηγή...

Ξέχασαν την πιο σεβάσμια...την ΑΡΤΕΜΙΝ.Τη θεά του κυνηγίου!!!Αλλά την ΑΡΤΕΜΙΝ την τρέμουν,γιατί και μόνο η αναφορά του ονόματός της θα προκαλούσε την οργή της και θα τους κατατόξευε!!!

Σπάστε τα βαριά δεσμά των 1700 χρόνων χριστιανικής σκλαβιάς!

email από τον διαδικτυακό φίλο Οδυσσέα Επικουρίδη...


Φίλη, φίλε χαίρε,

τα δυο παρακάτω κείμενα αφορούν κριτική στο θρησκευτικό φαινόμενο και τον χριστιανισμό από δύο Έλληνες καθηγητές Μαθηματικών σε αμερικάνικα πανεπιστήμια.

Το πρώτο αφορά μια μελέτη-βιβλίο για το χριστιανικό φαινόμενο του κ. Νεοκλή Ρούσσου ( Iroussos@gw.hamline.edu ) καθηγητή Μαθηματικών στο πανεπιστήμιο Hamline της πολιτείας Minnesota. Από την εξαιρετική ιστοσελίδα του, http://www.roussos.hellasforever.gr/ μπορείς να κατεβάσεις ολόκληρο το βιβλίο μελέτη του σε PDF (περίπου 5 MB από τον http://www.roussos.hellasforever.gr/biblio.pdf ) για το χριστιανικό φαινόμενο αλλά και να διαβάσεις πολλά ενδιαφέροντα κείμενα. Το βιβλίο του κρίθηκε ιδιαίτερα ενδιαφέρον και έχει αναρτηθεί και σε πολλές άλλες ιστοσελίδες.

Επειδή ένα τέτοιο βιβλίο πρέπει να εκδοθεί και σε έντυπους τόμους, και επειδή υπήρξαν πολύ μεγάλες δυσκολίες στην ανεύρεση εκδότη, ο συγγραφέας προτείνει την προαγορά ενός ή περισσοτέρων αντιτύπων στην μικρή προκαταβολική τιμή των 12 ευρώ όλων όσων το επιθυμούν σε κανονικό τόμο. Όλοκληρη η σχετική ανακοίνωση βρίσκεται στην ιστοσελίδα του, αμέσως κάτω από το βιογραφικό σημείωμά του, με τίτλο: ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΕΩΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΥΤΟΥ. Διαβάστε την και απαντήσετε όπως επιθυμείτε.

Το δεύτερο κείμενο του κ. Μιχάλη Αριστείδου (aristidou75@yahoo.com) Καθηγητή Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Barry Miami της πολιτείας Φλόριντα, αφορά την επιστημονική ανάλυση της πλήρους αντίθεσης του επιστημονικού ορθολογισμού και της κάθε είδους θρησκείας.

Είναι αναρτημένο στην εξαιρετική ιστοσελίδα http://freeinquiry.gr/webfiles/pro.php?id=912 του διαδικτυακού περιοδικού ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΡΕΥΝΑ στην http://www.sciencehumanity.blogspot.com/ (Επιστήμη ΄Ερευνα, και Πολιτισμός στην υπηρεσια της Ανθρωπότητας) και σε άλλες ιστοσελίδες.

Θέλω να ελπίζω ότι έχω την κατανόησή σου, με τα μηνύματα που κατά καιρούς σου στέλνω αν και πιθανότατα δεν γνωριζόμαστε προσωπικά. Το κάνω γιατί πιστεύω ότι στην κοινωνία και πολύ περισσότερο στην δημοκρατική κοινωνία, όλοι έχουν δικαίωμα αλλά κυρίως ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ, όταν κατά την γνώμη τους κάτι αφορά το ΚΟΙΝΟ συμφέρον, να απευθύνονται στους άλλους, ακόμη και σε όλους τους άλλους. Αυτό πιστεύω ότι ήταν κυρίως η αιτία που στα χρόνια της Ελληνοκλασσικής εποχής δημιούργησε, για πρώτη φορά στο πλανήτη, αυτόν τον πολιτισμό, τον ΕΛΛΗΝΟΚΛΑΣΣΙΚΟ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ, στην πολιτική, την επιστήμη και σε όσους τομείς υπηρετούν πραγματικά το κοινό συμφέρον και όχι μόνο θαυμάζεται από ολόκληρο τον κόσμο αλλά και έχει με τον ένα ή το άλλο τρόπο, λίγο ή πολύ ενσωματωθεί στον πολιτισμό και στους θεσμούς σε κάθε χώρα. Η μεγάλη πνευματική κρίση της ανθρωπότητας εμφανίστηκε όταν οι λαοί της περιοχής μας εξαναγκάστηκαν ή ανέχτηκαν να απομακρυνθούν από την άμεση δημοκρατία της Ελληνοκλασσικής εποχής, και άρχισε να ξεπερνιέται όταν επανεμφανίζεται ο δημοκρατικός διάλογος με την αναγέννηση .

Αντίθετα ο πολίτης ο αδιάφορος για τα κοινά δεν θεωρούνταν την Ελληνοκλασσική εποχή πρότυπο προς μίμηση. Απόηχος αυτής της αντιμετώπισης του "ιδιώτη" στην αρχαιότητα είναι και η ερμηνεία που παρέμεινε στα αγγλικά της ελληνικής προέλευσης λέξης idiot= βλάκας.

Αν παρ'ελπίδα σε ενοχλούν για οποιονδήποτε λόγο, τα μηνύματα, ζητώ συγνώμη, και αν στείλεις ένα μήνυμα περιλαμβάνοντας τουλάχιστον στο ΘΕΜΑ του μηνύματος το "ΔΙΑΓΡΑΦΗ", αφού σου στείλω ένα επιβεβαιωτικό, θα γίνει οριστική διαγραφή από την

λίστα των αποδεκτών.

Την ηλεκτρονική σου διεύθυνση αν δεν είναι κάπου δημόσια καταχωρημένη από όπου την αντέγραψα, πιθανότατα θα περιλαμβανόταν σε αποδέκτες κάποιου ομαδικού μηνύματος που έλαβα παλιότερα, χωρίς κανένα άλλο στοιχείο προσωπικού χαρακτήρα.

Αν συμφωνείς με τα μηνύματα αυτά προωθείστε τα σε φίλους και γνωστούς ή στείλτε μας τα email τους για να τα στείλω εγώ. Και έτσι μπορεί να σπάσει η βαριά σιωπή των 1.700 χρόνων που τραυμάτισε βαριά τον Ελληνοκλασσικό πολιτισμό-ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ και μαζί με αυτόν και το κοινό συμφέρον των ανθρώπων.

Μια απλή ματιά στις διάφορες χώρες του κόσμου και ιδίως σε αυτές με παρόμοιες αντικειμενικές προϋποθέσεις (όπως φυσικό πλούτο, γεωγραφική θέση κλπ), και ειδικά της Ευρώπης, ακόμη και μέσα στο ίδιο κράτος από περιοχή σε περιοχή, δείχνει ότι όσο περισσότερο θρησκόληπτοι είναι οι κάτοικοι ενός κράτους, δηλαδή όσο πιο μακριά είναι από τον επιστημονικό ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ, τόσο πιο καθυστερημένο είναι το κράτος αυτό κοινωνικά, πολιτισμικά, πολιτικά, οικονομικά κλπ, γιατί η θρησκοληψία που κατοχυρώνει και διαιωνίζει τα προνόμια του ιερατείου και που γιαυτό τα διάφορα ιερατεία την υποδαυλίζουν, παράγει ανθρώπους αδιάφορους ή και εχθρικούς προς την επιστημονική γνώση και την πρόοδο. Παράγει ακόμη ανασφαλή άτομα που ένα σημαντικό μέρος της συνείδησής τους απασχολείται μόνιμα από την επιθυμία τους να κερδίσουν την εύνοια του προστάτη θεού, μέσω φυσικά του ιδιοτελούς ιερατείου που υποδαυλίζει αυτόν τον φόβο, για να έχουν μόνιμα ανάγκη την "μεσολάβησή" του. Με την ταύτιση κράτους εκκλησίας, οδηγεί σε ένα μεγάλο τμήμα της, από τα παιδικά ακόμη χρόνια του να υποκρίνεται ότι πιστεύει, ώστε να αποφύγει τις όποιες συνέπειες, αλλά έτσι διαπαιδαγωγείται στην ιδιοτέλεια, που ανοίγει και την λεωφόρο της διαφθοράς.

Τα αποστελλόμενα μηνύματα κατά καιρούς υπηρετούν και αυτόν τον σκοπό, κριτικάροντας τον θρησκευτικό παραλογισμό .

Παραμένω πάντα προσηλωμένος στο "ενδέχεται και άλλως έχειν"(=μπορεί να έχουν τα πράγματα και διαφορετικά από ότι νομίζω), γιαυτό κάθε σοβαρή κριτική για τα μήνυμα μου, είναι καλοδεχούμενη.

Οδυσσέας Επικουρίδης

epikouros2000@freemail.gr, epikouros2004@gmail.com

Μαθηματικός- εκπαιδευτικός


Το βιβλίο του Νεοκλή Ρούσσου κατεβαίνει σε αρχείο pdf από τον σύνδεσμο: http://www.roussos.hellasforever.gr/biblio.pdf

Το άρθρο του κ. Μιχάλη Αριστείδου http://www.freeinquiry.gr/pro.php?id=912


Καλημέρα με αντίδοτο


για αυτόν που έγραψε:

„.ΜΕΤΑ ... ΞΥΠΝΗΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΩΝ ... ΧΑΒΑ ΝΑΓΚΙΛΑ ΓΕΙΤΟΝΩΝ ΜΟΥ!!!“



ΒΙΟΛΑΡΑ!